หนานชิงเดินเข้ามาในบ้านอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แม้จะรู้ว่าที่นี่มีเขาอยู่คนเดียว แต่พอได้เข้ามาในบ้านของคนที่อาศัยอยู่ลำพัง เธอก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าบ้านหลังนี้แตกต่างจากบ้านของเธอ
เฟอร์นิเจอร์ในบ้านของอันโม่ฉือมีครบครันและจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างสะอาดสะอ้าน ไม่มีของตกแต่งเกินจำเป็นสักชิ้น จนทั้งบ้านให้ความรู้สึกเงียบเหงาเย็นชา
อันโม่ฉือเดินเข้ามา เห็นเธอยังถือถุงอยู่ในมือ จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าของวัยรุ่นว่า “วางของไว้บนโต๊ะเถอะ”
“ได้”
หนานชิงวางถุงของตัวเองไว้บนตู้ตรงทางเข้า พอหันกลับมาก็เห็นอันโม่ฉือรินน้ำร้อนให้เธอหนึ่งแก้ว
“นี่”
“ขอบคุณ ขอบคุณนะ” หนานชิงรับแก้วมา ประคองแก้วอุ่น ๆ ไว้ด้วยสองมือ ความอบอุ่นจึงค่อย ๆ ซึมซาบเข้ามา