หนานชิงย้ายกลับไปพักที่บ้านอันโม่ฉืออีกครั้ง พอคุ้นเคยกันครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งต่อไปก็ง่ายขึ้น คราวนี้หนานชิงคุ้นเคยกับที่นี่มากกว่าครั้งก่อนเยอะ
โต๊ะหนังสือของอันโม่ฉือใหญ่มาก พอกลับถึงบ้าน ทั้งสองก็ลงมือทำการบ้านด้วยกัน
ผลการเรียนของอันโม่ฉือดีมาก ดีเสียยิ่งกว่าเซี่ยงเสี่ยวฉิงเจ้าของร่างเดิมอยู่เล็กน้อย
ตอนทำการบ้าน เขาเขียนอย่างคล่องแคล่ว ราวกับคิดคำตอบออกแล้วโดยไม่ต้องอ่านโจทย์ด้วยซ้ำ ผ่านไปแค่ชั่วโมงกว่า ๆ เขาก็ทำการบ้านทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย
ส่วนหนานชิงยังเหลือข้อสอบอีกครึ่งหน้า เธอสังเกตเห็นเด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามกำลังมองตัวเองอยู่ จึงเงยหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างเขิน ๆ ว่า “คุณเขียนเร็วมากเลย ฉันเขียนช้าไปหน่อย”
“ไม่เป็นไร ค่อย ๆ เขียนเถอะ”
หนานชิงค่อย ๆ ทำการบ้านไปพลาง ถามด้วยความสงสัยไปพลาง “อันโม่ฉือ ต่อไปคุณคิดจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไหนเหรอ?”
“ยังไม่ได้คิด”
เขายังไม่ได้คิดจริง ๆ ด้วยซ้ำ ไม่เคยวางแผนอนาคตไว้เลย ตอนนี้แผนเดียวของเขาคืออยากอยู่กับเธอทุกวัน
หนานชิงแปลกใจ “อยู่มัธยมปลายปีสุดท้ายแล้วนะ คุณยังไม่รู้เลยเหรอว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไหน แล้วไม่คิดถึงเส้นทางในอนาคตไว้บ้างหรือไง?”