สุดสัปดาห์ผ่านพ้นไป นักเรียนทยอยกลับมาโรงเรียนกันแล้ว แน่นอนว่ายังมีอีกหลายคนที่บ้านอยู่ไกล จึงพักอยู่ในโรงเรียนตลอดวันหยุดสุดสัปดาห์
ในหอพักหญิง ห้องหนึ่งกำลังครึกครื้นเป็นพิเศษ
“แบ่งกันเถอะ อากาศร้อนแบบนี้ช็อกโกแลตละลายง่าย” ซูฮุยฮุยหยิบช็อกโกแลตกล่องหนึ่งส่งให้เพื่อนร่วมห้อง
บนกล่องช็อกโกแลตมีแต่ตัวอักษรภาษาอังกฤษ บรรจุภัณฑ์ดูหรูหรามาก แวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของราคาถูก
เพื่อนร่วมห้องรับช็อกโกแลตไปอย่างตื่นเต้น พอแกะดู กลับพบว่าในกล่องใบใหญ่มีช็อกโกแลตอยู่แค่ห้าชิ้น
ยังดีที่ในห้องมีแค่สี่คน แบ่งกันได้พอดี
พวกเธอรีบแกะห่อกิน รสสัมผัสเนียนละมุนละลายในปาก กลิ่นช็อกโกแลตเข้มข้น หวานมันปนขมเล็กน้อย
“อร่อยมากเลย ฮุยฮุย เธอซื้อช็อกโกแลตมาจากไหนเหรอ บรรจุภัณฑ์ดูแพง แถมยังอร่อยอีก ซื้อไปเป็นของฝากเหมาะที่สุดเลย” เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งเอ่ยถาม
ซูฮุยฮุยกำลังจัดของอยู่ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้นตอบ “ไม่ได้ซื้อหรอก ตอนฉันไปทำงานพิเศษช่วงสุดสัปดาห์ เจ้านายให้มาน่ะ”
“อย่างนี้นี่เอง เสียดายจัง ฉันอยากซื้อสักกล่องเหลือเกิน อร่อยมากเลย”
เพื่อนร่วมห้องอีกคนกำลังกินช็อกโกแลตอยู่ จู่ ๆ ก็หยิบโทรศัพท์ออกมายืนเทียบอะไรบางอย่างกับกล่องช็อกโกแลต
เธอมองโทรศัพท์แล้วหันไปมองกล่อง ก่อนจะพูดว่า “เหมือนกันเป๊ะเลย”
“อะไรเหมือนกันเหรอ?”
“มาดูนี่สิ ช็อกโกแลตนี่เหมือนกับที่วางอยู่ในงานวันเกิดคุณหนานชิงเป๊ะเลย”
ในโทรศัพท์ของเพื่อนร่วมห้องคนนั้นเป็นภาพจากโพสต์เวยป๋อของคุณชายบ้านรวยคนหนึ่ง ฉากหลังมีช็อกโกแลตวางเรียงอยู่หลายกล่อง บรรจุภัณฑ์เหมือนกับกล่องนี้ทุกประการ