เมื่อมาถึงหาวอวิ๋น หนานชิงไม่รู้เลยสักนิดว่าที่นี่ถูกเหมาร้านไว้แล้ว
พวกเขาขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน หาวอวิ๋นเป็นห้องรับรองส่วนตัวทั้งหมด เก็บเสียงได้ดี พอเข้ามาข้างในก็รู้สึกเงียบสงบขึ้นมาทันที
วันนี้พวกเขามาที่ดาดฟ้าชั้นบนสุดของหาวอวิ๋น ที่นี่เหมาะกับการรับประทานอาหารที่สุด ทั้งได้สัมผัสลมกลางคืนเย็นสบาย กินอาหารเลิศรส และชมทิวทัศน์ทั่วทั้งเมือง
ท้องฟ้ายังไม่มืด เวลานี้จึงไม่ได้เห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืน แต่เป็นแสงอาทิตย์ยามเย็นที่แดงฉานราวกับเมฆเพลิง
ทันทีที่ขึ้นมาบนดาดฟ้า หนานชิงก็สังเกตเห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นตรงขอบฟ้า มันงดงามมากจริง ๆ
หลังจากนั่งลง หนานชิงก็มองไปรอบ ๆ แล้วถามว่า “วันนี้ลูกค้าน้อยจังเลยนะ?”
“ทำธุรกิจไม่ง่ายเลย ช่วงนี้ไม่ค่อยดีเท่าไร”
กู้มู่หลินพูดหน้าตาเฉย หาวอวิ๋นจะทำธุรกิจไม่ดีได้อย่างไร? มีคนมากมายแทบจะเบียดกันจนหัวแตกเพื่อจะได้มากินอาหารที่นี่ แต่ก็ยังหาทางเข้ามาไม่ได้
หาวอวิ๋นไม่ใช่สถานที่ที่ใครก็มาได้ การจะเข้ามาที่นี่ยังต้องมีฐานะอยู่บ้าง พวกเศรษฐีใหม่ไม่ต้องหวังเลย
เศรษฐีหน้าใหม่มากมายถือว่าการได้มาจ่ายเงินที่หาวอวิ๋นสักครั้งเป็นเรื่องเอาไว้อวดได้
ด้วยวิธีบริหารที่เลือกปฏิบัติเช่นนี้ ธุรกิจของหาวอวิ๋นไม่มีทางย่ำแย่แน่นอน
หนานชิงแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าเขาพูดโกหก แถมยังคล้อยตามไปด้วย “เรื่องคราวก่อนส่งผลกระทบกับหาวอวิ๋นหรือเปล่า?”
“ใช่ ผลกระทบไม่น้อยเลย”
“.......”
หนานชิงไม่อยากคุยกับคนโง่แล้ว
กู้มู่หลินหัวเราะ “คิดอะไรอยู่ ข่าวเรื่องคราวก่อนถูกปิดไว้หมดแล้ว ไม่มีทางส่งผลกระทบหรอก ที่วันนี้ไม่มีใครมาหาวอวิ๋นก็เพราะผมเหมาร้านไว้”