งานเลี้ยงวันเกิดจะมาถึงช่วงคึกคักที่สุดในตอนกลางคืน ไม่ใช่ตอนกลางวัน
พอบ่ายคล้อย บรรดาผู้ใหญ่กับคนที่ไม่ค่อยสนิทกับตระกูลหนานก็ทยอยกลับกันไป
ส่วนเพื่อนสนิทที่หนานชิงมักออกไปเที่ยวด้วยกันต่างอยู่ต่อ กลางคืนถึงจะเป็นเวลาที่พวกวัยรุ่นได้ปลดปล่อยกันเต็มที่
หนานชิงสวมชุดราตรีตัวนี้มาตลอดทั้งวัน จึงรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว รองเท้าส้นสูงแม้จะใส่แล้วดูสวย แต่พอสวมมาทั้งวัน ข้อเท้าก็ปวดไปหมด
“ชั้นบนมีเสื้อผ้าเตรียมไว้ในห้องพักแขกแล้ว พวกเราไปเปลี่ยนชุดกันก่อนเถอะ” หนานชิงเอ่ย
ปราสาททั้งหลังมีห้องอยู่กว่าร้อยห้อง คนรับใช้จัดห้องพักแขกไว้ให้เรียบร้อยตั้งแต่เนิ่น ๆ
ในห้องพักยังเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ไว้ให้ด้วย
ทุกคนจึงพากันขึ้นชั้นบนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
หนานชิงขึ้นไปถึงชั้นสามก็ถอดรองเท้าส้นสูงออกเสียเลย เท้าเปล่าเหยียบพรม เดินเอื่อย ๆ ตามหาห้องของตัวเอง
คุณหนูผู้ดีอย่างเธอไม่ควรทำกิริยาไม่งามเช่นนี้ แต่หนานชิงเห็นว่าแถวนี้ไม่มีใครอยู่ จึงทำตามใจตัวเอง
แต่แล้ว…
หนานชิงถือรองเท้าส้นสูงเดินไป พอเลี้ยวตรงหัวมุมก็เห็นชายคนหนึ่ง และคนที่ยืนอยู่ข้างเขาคือซูฮุยฮุยหรือเปล่า?
เอ้อร์เอ้อร์เตือนว่า “ผู้ชายคนนั้นคือพระเอกของโลกนี้ กู้เซิน เป็นอาของตัวประกอบชาย”
พอได้ยินเช่นนั้น หนานชิงก็พินิจชายหญิงตรงหน้าอย่างสนใจ นี่มันเรื่องดีชัด ๆ พระเอกนางเอกของโลกนี้ได้เจอกันแล้ว!
เอ้อร์เอ้อร์อธิบายว่า “ในเนื้อเรื่องเดิม พระเอกกับนางเอกได้พบกันครั้งแรกที่งานเลี้ยงวันเกิดของคุณจริง ๆ แต่ฝ่ายนางเอกไม่ได้เจอพระเอก มีแค่พระเอกที่เห็นนางครั้งหนึ่ง แล้วก็ประทับใจไม่รู้ลืม”