หนานชิงได้ยินเสียงคุ้นเคย จึงรู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อย เธอพยุงผนังแล้วลืมตาขึ้น
กู้มู่หลินเห็นสภาพเธอแล้วใจกระตุกวูบ หรือว่าเธอจะป่วย?
พอเขาเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นเหล้าก็โชยเข้าจมูก กู้มู่หลินมองเธอด้วยแววตาพิกล “หนานชิง คุณดื่มไปเท่าไหร่?”
“ไม่รู้สิ คงไม่มากหรอกมั้ง” หนานชิงพยุงผนังไว้ แม้จะเมา แต่ท่าทางยังดูสงบอยู่
กู้มู่หลินได้ยินคำตอบของเธอก็หัวเราะ “ไม่มากเหรอ? กลิ่นเหล้าจากตัวคุณขนาดนี้ ยังเรียกว่าไม่มากอีกเหรอ?”
กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัว ราวกับเพิ่งคลานออกมาจากไหเหล้า อย่างน้อยเธอก็คงดื่มไปไม่น้อยกว่าสามขวด
ตั้งแต่เล็กจนโต หนานชิงดูเหมือนจะไม่ชอบดื่มเหล้านี่นา?
ทุกครั้งที่ไปร่วมงานเลี้ยงหรือสังสรรค์ เธอดื่มมากที่สุดแค่สองแก้ว
ยกแก้วขึ้นจิบทีละนิด ราวกับอยากประคองเหล้าแก้วเดียวไปจนงานเลี้ยงเลิก เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ชอบดื่มและคออ่อน
แววตาของกู้มู่หลินลึกล้ำขึ้น เขาก้มลงเข้าใกล้หนานชิง แล้วถามเสียงเบา “หนานชิง?”
เสียงเรียกนั้นแผ่วเบา ราวกับกำลังหยั่งเชิงอะไรบางอย่าง
หนานชิงมึนหัวอยู่บ้าง แต่ไม่ได้โง่ พอกู้มู่หลินขยับเข้ามาใกล้ เธอก็ระแวดระวังทันที
ผู้ชายคนนี้กำลังทดสอบเธอ
หนานชิงยิ้มแล้วหันกลับมา “อืม เรียกฉันไม่ต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้ก็ได้ คุณก็รู้นี่ว่างานเลี้ยงวันเกิดฉันวันนี้มีจุดประสงค์อะไร ระวังฉันจะเกาะคุณไม่ปล่อยนะ”
เธอจงใจเปลี่ยนเรื่อง หนานชิงรู้ว่าการเผยตัวตนผิดไปจากเดิมของตัวเองทำให้ผู้ชายคนนี้เริ่มสงสัย
เจ้าของร่างเดิมไม่ดื่มเหล้า ตอนนี้เธอดื่มจนเมาขนาดนี้ กู้มู่หลินจะสงสัยก็ไม่แปลก แต่ทั้งหน้าตาและรูปร่างก็เหมือนเดิมแท้ ๆ เขายังสงสัยได้ว่าเธอไม่ใช่หนานชิง ความคิดอ่านของผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ