กู้เซินก้าวเข้าไปในลิฟต์อย่างเด็ดขาด ไม่หันกลับมามองหนานชิงอีก
เขามีท่าทีเรียบเฉยต่อการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ครั้งนี้ แต่ก็แอบคาดหวังอยู่บ้างว่า ผู้หญิงที่จะยืนเคียงข้างเขาในอนาคตจะเป็นคนมุ่งมั่น มีความสามารถ และเข้มแข็ง
กู้เซินเผลออยากเข้าใกล้และทำความรู้จักหนานชิง
หลังจากได้รู้จักกัน เขาก็มีความประทับใจที่ดีต่อหนานชิง เธอเป็นผู้หญิงฉลาดอย่างแท้จริง แม้แต่เขายังมองไม่ทะลุ บุตรสาวที่ตระกูลหนานเลี้ยงดูมาไม่ธรรมดาจริง ๆ
แต่เขาก็มองออกเช่นกันว่า หนานชิงปฏิบัติต่อเขากับกู้มู่หลินแตกต่างกันเล็กน้อย
เขาไม่เคยฝืนบังคับเรื่องใด ยิ่งไปกว่านั้น หนานชิงยังทำให้เขานึกถึงเรื่องหนึ่งได้อย่างลึกซึ้ง ตอนเด็ก ๆ เขาเคยอุ้มหนานชิง เธอเรียกเขาว่าคุณอาทีละคำ ๆ ส่วนเขาก็มองเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นหลานสาวมาตั้งแต่เล็ก
ต่อให้หนานชิงแต่งงานกับกู้มู่หลิน เขาก็ไม่หวั่นไหว เรื่องสิทธิ์ในการสืบทอด เขาไม่มีทางยอมถอย
อีกอย่าง กู้มู่หลินก็เป็นคู่แข่งที่หาได้ยาก ซึ่งเขายอมรับนับถือ ความรู้สึกที่ได้ประชันและขับเคี่ยวกันเช่นนี้ ทำให้กู้เซินรู้สึกว่าจิตใจของตัวเองกลับหนุ่มขึ้น
คนขับรถเปิดประตูให้ “คุณชายรอง จะกลับไปที่ไหนครับ?”
“กลับบ้านเก่าเถอะ”
เพราะกู้มู่หลินเข้าบริษัทและทำผลงานได้ดี ช่วงนี้เขาจึงทุ่มเททำงานอย่างเต็มที่เหมือนกัน จนไม่ได้กลับไปเยี่ยมผู้เฒ่าที่บ้านเก่าครึ่งเดือนแล้ว
เขาเป็นบุตรชายที่ผู้เฒ่าได้มาในบั้นปลายชีวิต ทั้งยังพลัดหลงไปอยู่ข้างนอกตอนเด็ก กว่าจะพากลับมาก็อายุเจ็ดขวบแล้ว
กู้เซินไม่รู้ว่าแม่ของตัวเองเป็นใคร คนภายนอกลือกันว่าเป็นหญิงที่ผู้เฒ่าแอบมีความสัมพันธ์ด้วยตอนเดินทางไปตรวจดูบริษัทที่เมืองซี