หนานชิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ากู้มู่หลินถามถึงกระเป๋าใบไหน
ของขวัญวันเกิดที่เขามอบให้เธอคือกระเป๋า แต่เธอกลับไม่ทันสังเกตเลยด้วยซ้ำ
เอ้อร์เอ้อร์เห็นแล้วอดขำไม่ได้ “หนานชิง ตอนที่เธอบ่นว่าพระรองของโลกนี้เป็นพวกทื่อ ๆ ไม่รู้จักเอาใจผู้หญิง เคยคิดบ้างไหมว่าตัวเองก็เป็นผู้หญิงทื่อ ๆ เหมือนกัน แถมอาจจะทื่อกว่าพระรองเสียอีก”
เดิมทีเอ้อร์เอ้อร์ไม่ใช่ระบบที่ชอบพูดจา มีหน้าที่แค่เฝ้าจอแสงแล้วประกาศภารกิจให้เธอก็พอ แต่คราวนี้มันอดพูดไม่ได้จริง ๆ
เรื่องที่เธอเป็นผู้หญิงทื่อ ๆ หนานชิงยอมรับ
คงเป็นผลพวงจากการนอนโรงพยาบาลอยู่ 20 ปีละมั้ง หลักการบางอย่างเธอเข้าใจ แต่พอถึงเวลาต้องรู้ตัวขึ้นมากลับช้าไปหน่อย
เห็นกู้มู่หลินดูเหมือนจะโกรธ หนานชิงจึงยิ้มเอาใจ “กระเป๋าที่คุณให้มาส่งถึงห้องแต่งตัวของฉันแล้วนะ คราวหน้าถ้ามีงานเลี้ยง ฉันถือกระเป๋าที่คุณให้ไปดีไหม?”
ชายหนุ่มได้ยินดังนั้น ดวงตาก็ไหววูบ ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ “หนานชิง คุณจำได้ไหมว่ากระเป๋าที่ผมให้เป็นยี่ห้ออะไร สีอะไร?”
“.......”
“หึ ดูท่าจะไม่เคยแม้แต่จะมองสินะ น่าเสียใจจริง ๆ ถ้าเพื่อนคนอื่นของคุณรู้ว่าของขวัญที่พวกเขาตั้งใจเลือกให้ คุณไม่แม้แต่จะดูแล้วเอาไปเก็บไว้ก้นตู้ พวกเขาจะรู้สึกยังไงกันนะ”
น้ำเสียงแบบนี้ กู้มู่หลินดูเหมือนจะอารมณ์ดีและผ่อนคลายไม่น้อย
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แม้พวกเขาสองคนจะเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก แต่เวลาอยู่ด้วยกันก็มักวางตัวสุภาพ ห่างเหินจนยากจะเข้าใกล้
ตอนนี้เขากลับหยอกล้อแบบนี้ หรือเพราะระยะห่างระหว่างพวกเขาใกล้กันเกินไปแล้ว?