บทที่ 17 จุดประสงค์ที่ผู้หญิงสวมรองเท้าส้นสูง
กู้มู่หลินฟังออกว่าคำพูดนั้นแฝงการเยาะเย้ย สีหน้าเขากระอักกระอ่วน การเร่งผู้หญิงคนหนึ่งดูจะไม่ใช่เรื่องสุภาพนัก
กู้มู่หลินไม่ได้พูดอะไร เพียงนั่งรอเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ
หางตาของหนานชิงยกขึ้นเล็กน้อย อารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย
งานเลี้ยงวันเกิดกำลังจะเริ่ม หนานชิงเติมเครื่องสำอางเรียบร้อยแล้ว เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ ยื่นมือไปทางกู้มู่หลินพลางเอ่ยว่า “ไปกันเถอะ คู่เต้นรำของฉัน”
กู้มู่หลินรู้สึกเหมือนตัวเองขุดหลุมฝังตัวเองเสียแล้ว
เขากุมมือขาวผ่องที่ยื่นมาตรงหน้าไว้ ทันทีที่จับมือ ชายหนุ่มก็เหลือบมองใบหน้าด้านข้างของหนานชิงอย่างแนบเนียน
ในเมื่อรับปากว่าจะเป็นคู่เต้นรำให้เธอ เขาก็ต้องทำหน้าที่ให้สมบูรณ์แบบ
เขาวางตัวสุภาพ จูงมือเธอเดินเข้างาน
งานเลี้ยงวันเกิดเริ่มขึ้น หนานชิงปรากฏตัวพร้อมกับคุณชายตระกูลกู้ที่จูงมือเธออยู่ เห็นได้ชัดว่าคุณชายกู้คือคู่เต้นรำของหนานชิง
คุณนายหนานเห็นภาพนั้นก็อดประหลาดใจไม่ได้
เธอรู้ดีว่าลูกสาวมีความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างไร หนานชิงแอบรักเจ้าหนุ่มตระกูลกู้มาตลอด
แต่เจ้าหนุ่มตระกูลกู้ทุ่มเทให้กับกิจการของตระกูลเพียงอย่างเดียว ไม่มีใจคิดเรื่องความรักเลยสักนิด ที่ผ่านมาจึงมีแต่ลูกสาวของเธอที่รักเขาข้างเดียว
แล้วตอนนี้ทำไมถึงจูงมือกันเข้างานล่ะ?
หนานชิงกับกู้มู่หลินยืนอยู่กลางห้องโถง ก่อนส่งสายตาให้วงดนตรี
ไม่นานเสียงดนตรีไพเราะก็เริ่มบรรเลงก้องไปทั่วห้องโถง