เมื่อเห็นอันโม่ฉือเดินเข้ามา หนานชิงก็ขยับไปยืนบังหลิวอวิ๋นอวิ๋นไว้
หนานชิงรู้ว่าอันโม่ฉือคงไม่ทำอะไรขึ้นมากลางที่สาธารณะแบบนี้ แต่ก็ยังกังวลว่าจะไปกระตุ้นเขาเข้า หากเขาทำร้ายใครขึ้นมา เรื่องคงได้ลงเอยที่แผนกจิตเวชแน่
“ยังมีใครที่ยังไม่ส่งการบ้านอีกไหม รีบส่งมาเร็ว ฉันจะเอาไปส่งที่ห้องพักครูแล้ว” หนานชิงลุกขึ้นยืนแล้วประกาศ
ตอนนั้นอันโม่ฉือเดินมาถึงข้างกายเธอพอดี เขายื่นการบ้านให้ “การบ้านของผมครับ”
“ได้เลย”
หนานชิงรับการบ้านของเขา แล้วแถมรอยยิ้มกว้างสุด ๆ ให้ด้วย
ใบหน้าขาวผ่องแต้มรอยยิ้มเต็มไปหมด หนานชิงมั่นใจว่ารอยยิ้มของเธอต้องทำให้คนใจเต้นได้แน่
เป็นไปตามคาด แววตาของอันโม่ฉือไหววูบอย่างเห็นได้ชัด ก่อนเขาจะก้มเปลือกตาลงเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินจากไป