น้ำเสียงของกู้มู่หลินเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เขาโมโห แต่ก็พยายามข่มโทสะเอาไว้ ไม่อยากทำให้หนานชิงตกใจ
แววตาของหนานชิงฉายความหมายลึกล้ำขึ้นมาชั่วขณะ ก่อนจะรีบแสร้งทำเป็นตกใจจนตั้งตัวไม่ติด
หลังพูดจบ กู้มู่หลินก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา ท่าทีเมื่อครู่ของเขาดูน่ากลัวเกินไปหรือเปล่า?
ขณะที่กู้มู่หลินกำลังคิดว่าจะพูดต่ออย่างไรให้ฟังดูอ้อมค้อม จู่ ๆ หนานชิงที่นั่งอยู่ก็เอ่ยขึ้น
“กู้มู่หลิน หมายความว่าคุณอยากแต่งงานกับฉันแล้วเหรอ?” หนานชิงถามด้วยสีหน้าฉงนปนหยั่งเชิง
บนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยแววหยั่งเชิง กู้มู่หลินกลัดกลุ้มแทบตาย
กู้มู่หลินข่มโทสะเอาไว้ สีหน้าเคร่งขรึม “ตอนที่คุณถามฉัน ยังไม่ทันรอให้ฉันตอบก็คิดถึงผู้ชายคนอื่นแล้ว แบบนี้ไม่เหลวไหลไปหน่อยเหรอ? เรื่องแต่งงานของตัวเองจะทำตามใจชอบแบบนี้ได้ยังไง?”
“ก็ไม่ได้ทำตามใจชอบนี่คะ คุณกับคุณอากู้ต่างก็เป็นคนที่ฉันคุ้นเคย”
“คนที่คุ้นเคย? คุณรู้จักใครดีนักหรือไง ใสซื่อจริง ๆ” กู้มู่หลินอดเหน็บเธอไม่ได้
หนานชิงพลันหุบยิ้ม จ้องเขาด้วยแววตาหม่น ๆ “อ้อมค้อมมาตั้งนาน สรุปแค่ประโยคเดียว แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ไหม?”
“ไม่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์”
หนานชิงยังไม่ทันตกใจ กู้มู่หลินก็พูดต่อ “ไม่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ แต่ฉันจะแต่งงานกับคุณ”
คำพูดสั้น ๆ กลับเต็มไปด้วยความขัดแย้ง ไม่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ แต่จะแต่งงานกับเธออย่างนั้นเหรอ?
หมายถึงแบบที่เธอคิดหรือเปล่า? แต่งงานกับเธอ แต่ไม่ใช่เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจ