“เสี่ยวฉิง เร็วเข้า รีบเข้าห้องเรียนกันเถอะ ฉันจะลอกการบ้านเธอ”
หลิวอวิ๋นอวิ๋นดึงหนานชิงไว้ แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอย... อีกทั้งยังสังเกตเห็นว่ามีเด็กผู้ชายยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วย
หลิวอวิ๋นอวิ๋นหันข้างไปสบตาคู่หนึ่งเข้า เธอตกใจจนตัวแข็งทื่อไปทันที
อัน... อันโม่ฉือ...
หลิวอวิ๋นอวิ๋นรีบปล่อยมือ แล้วหลบไปอยู่อีกฝั่งของหนานชิง “ตายแล้ว ทำไมเธอถึงยืนอยู่กับอันโม่ฉือได้ล่ะ เขายืนข้างเธอเพื่อรอเธอเหรอ?”
เมื่อครู่เธอมัวแต่รีบร้อนจะยืมข้อสอบ เลยไม่ได้สังเกตว่าอันโม่ฉือเดินตามเซี่ยงเสี่ยวฉิงมาด้วย
หลิวอวิ๋นอวิ๋นพูดเสียงเบา แต่เสียงของเธอก็ยังดังพอให้คนที่สามได้ยิน
ถ้าจะเปลี่ยนอันโม่ฉือ ก็ต้องทำให้เขาเข้าสังคมได้ตามปกติ หนานชิงยิ้มบาง ๆ “อวิ๋นอวิ๋น ตอนนี้อันโม่ฉือเป็นเพื่อนฉันแล้ว เขาเป็นคนดีนะ แค่ทุกคนเข้าใจเขาผิดไป”
หลิวอวิ๋นอวิ๋นฟังแล้วราวกับเห็นผี ใครบ้างจะไม่รู้ว่าอันโม่ฉือมีนิสัยประหลาด แถมยังใช้กำลังทำร้ายคนอีก! เสี่ยวฉิงกลับบอกว่าเขาเป็นคนดีเนี่ยนะ!
หลิวอวิ๋นอวิ๋นยื่นมือไปหมายจะแตะหน้าผากเธอ ดูว่าเป็นไข้หรือเปล่า แต่พอยกมือขึ้นก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
หนานชิงสังเกตเห็นว่าบรรยากาศเริ่มแปลก ๆ จึงแกะมือหลิวอวิ๋นอวิ๋นที่เกาะตัวเองแน่นออก “เลิกอืดอาดได้แล้ว ข้อสอบเปล่าทั้งชุดของเธอยังรอให้ไปลอกอยู่นะ”
“จริงด้วย ข้อสอบของฉัน! วันนี้ฉันคงแย่แน่ ๆ”
ทั้งสามคนเดินเข้าโรงเรียนไปด้วยกัน
หนานชิงยังหันไปถาม “อันโม่ฉือ การบ้านทำเสร็จหรือยัง?”