ภายในโรงพยาบาลมีห้องพักผู้ป่วยวีไอพีส่วนตัว ห้องกว้างขวางสะอาดสะอ้าน ทั้งยังไม่มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อชวนให้รู้สึกอึดอัด
ซูฮุยฮุยค่อย ๆ รู้สึกตัว เธอมองห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวอย่างประณีต
ที่นี่ที่ไหนกัน?
ซูฮุยฮุยขยับตัว พยาบาลที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงเห็นเข้าก็รีบเข้ามาตรวจดูทันที “คุณตื่นแล้ว มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่าคะ?”
ซูฮุยฮุยไม่ได้รู้สึกไม่สบายตรงไหน ขาที่แพลงของเธอก็ได้รับการพันยาเรียบร้อยแล้ว
ซูฮุยฮุยถามว่า “ขอถามหน่อยค่ะ ใครเป็นคนพาฉันมาโรงพยาบาลเหรอคะ?”
“ผู้หญิงสวยมากคนหนึ่งค่ะ ไม่ใช่เพื่อนของคุณเหรอคะ?”
“ไม่...ไม่ใช่เพื่อนฉันค่ะ” ซูฮุยฮุยจำได้ว่าคนสุดท้ายที่เธอเห็นคือหนานชิง ถ้าอย่างนั้นคนที่พาเธอมาส่งโรงพยาบาลก็คงเป็นหนานชิง
เธอนึกว่าหนานชิงแค่มาดูสภาพน่าเวทนาของเธอเพื่อหัวเราะเยาะเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะช่วยเธอจริง ๆ ซูฮุยฮุยจดจำเรื่องนี้ไว้ ตั้งใจว่ากลับไปมหาวิทยาลัยแล้วจะหาโอกาสขอบคุณอีกฝ่าย
หลังจากเรื่องนี้ เธอยิ่งเกลียดคนมีเงินที่ไม่เห็นคนอื่นเป็นคนเข้าไปใหญ่ เธอจนก็จริง แต่ไม่ได้เป็นผู้หญิงขายตัวสักหน่อย...
ดูจากท่าทางแล้ว หนานชิงไม่ใช่คนธรรมดาแน่ คนในงานประมูลยังปฏิบัติต่อเธออย่างนอบน้อมเสียขนาดนั้น
คนแบบนี้ไม่ใช่คนที่เธอจะไปหาเรื่องได้
ถึงตอนนี้จะปลอดภัยแล้ว แต่ในใจซูฮุยฮุยก็ยังรู้สึกอึดอัดที่หนานชิงเห็นเธอในสภาพน่าเวทนาที่สุด
ซูฮุยฮุยไปจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล พอเห็นห้องพักหรูหราขนาดนี้ เธอก็เตรียมใจไว้แล้วว่าต้องจ่ายเงินมากกว่าหมื่นหยวน แต่ตอนจัดการเรื่องต่าง ๆ เธอถึงได้รู้ว่าหนานชิงจ่ายเงินให้เรียบร้อยแล้ว