อันโม่ฉือเป็นพวกชอบกัดจริง ๆ ดูเหมือนเขาจะชอบกัดคนในเวลาแบบนี้อยู่เสมอ
ยิ่งหนานชิงแสดงสีหน้าเจ็บปวดจนหางตาคลอหยาดน้ำ เขาก็ยิ่งตื่นเต้น
หนานชิงสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของเขา รู้สึกว่าถ้าปล่อยไว้อีกนิดคงได้เกิดเรื่องแน่
แต่อันโม่ฉือก็แค่กดเธอไว้แล้วซุกซนอยู่บนตัวเธอพักหนึ่ง ไม่ได้ไปถึงขั้นสุดท้าย
ท้ายที่สุดทั้งคู่ต่างก็หอบหายใจ อันโม่ฉือมีเสียงครางแผ่ว ๆ ที่พยายามข่มกลั้นปะปนอยู่ในลมหายใจ ส่วนหนานชิงหมดแรงจนแทบขยับไม่ไหว
ลำคอของหนานชิงเจ็บแปลบไปทั่ว แต่ในความเจ็บนั้นกลับมีความรู้สึกซาบซ่านปนอยู่ด้วย เธอสงสัยว่าร่างกายนี้จะมีรสนิยมชอบความเจ็บปวดหรือเปล่า
หนานชิงผลักเขาเบา ๆ “คอฉันมีรอยไหม?”
ไม่ต้องถามก็รู้ว่าต้องมีแน่
พรุ่งนี้เธอต้องไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยแล้ว จะให้เธอไปทั้งที่คอเต็มไปด้วยรอยจูบหรือไง? หนานชิงอยากตีอันโม่ฉือขึ้นมาจริง ๆ!