เมื่อมาถึงสนามบิน ก็ต้องร่ำลากันอยู่นาน ทั้งยังกำชับกันสารพัด
แม่เซี่ยงแทบจะร้องไห้ ไม่อยากให้ลูกสาวจากไปเลยจริง ๆ
ชิงเป่ยแม้จะดี แต่ก็อยู่ไกลบ้านเหลือเกิน
หนานชิงยื่นมือไปเช็ดแก้มให้แม่เซี่ยง “ปิดเทอมฉันก็กลับมาแล้ว อีกไม่กี่วันฉันจะโทรหานะ ไม่ต้องเป็นห่วง”
“อื้ม ดีแล้ว รีบไปขึ้นเครื่องเถอะ อย่าเสียเวลาเลย” แม่เซี่ยงพูดด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง
อันโม่ฉือกับหนานชิงลากกระเป๋าเดินทางไปโหลดสัมภาระ ก่อนร่างของทั้งคู่จะค่อย ๆ ห่างออกไป
แม่เซี่ยงสูดหายใจลึกเพื่อควบคุมอารมณ์ พอหันไปก็เห็นพ่อเซี่ยงทำท่าจะร้องไห้ เธอจึงหลุดหัวเราะ “เมื่อกี้ยังใจเย็นอยู่เลยไม่ใช่เหรอ พอลูกสาวไปก็จะร้องไห้แล้ว”
“ก็ไม่อยากจากนี่นา”
“ฮ่า ๆ ๆ...”
ท่าทางของพ่อเซี่ยงทำให้แม่เซี่ยงหัวเราะออกมา
……
อันโม่ฉือจูงมือหนานชิงขึ้นเครื่อง ที่นั่งของทั้งคู่ติดกันในแถวเดียวกัน
จนกระทั่งเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า อันโม่ฉือก็ยังรู้สึกว่าช่วงเวลานี้ไม่เหมือนเรื่องจริง
ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าจะต้องสูญเสียเธอไป และทั้งคู่จะยิ่งห่างเหินกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
อันโม่ฉือไม่เคยกล้าฝันเลยว่าสักวันพวกเขาจะได้ขึ้นเครื่องบิน มุ่งหน้าไปยังเมืองแปลกหน้าแห่งหนึ่ง และใช้ชีวิตคอยประคับประคองกันนับจากนั้น