กู้มู่หลินสะดุ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน หนานชิงออกแรงมหาศาล เธอคว้ามือเขาแล้วลากไปยังห้องอีกห้องหนึ่งทันที
ห้องนั้นเป็นห้องของหนานชิง แค่สแกนลายนิ้วมือก็เข้าไปได้แล้ว
เดิมทีกู้มู่หลินคิดจะสะบัดมือเธอออก แต่กลับรู้สึกคาดหวังขึ้นมาอย่างประหลาดว่าเธอจะเล่นลูกไม้อะไร
หนานชิงลากกู้มู่หลินเข้าห้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ล็อกประตู
ปัง! เธอปิดประตูอย่างแรง
หนานชิงสะดุ้งกับเสียงปิดประตูของตัวเองจนตัวโยน ประตูไม่พังใช่ไหมนะ?
ที่นี่ที่ดินแพงทุกตารางนิ้ว ประตูคงไม่พังง่ายขนาดนั้นหรอกมั้ง
“.......” เอ้อร์เอ้อร์ถึงกับอ้าปากค้างกับการกระทำเป็นชุดของโฮสต์ตัวเอง
นี่มันไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเลยจริง ๆ เพื่อทำภารกิจสินะ ลากพระรองเข้าห้องตัวเองแบบนี้ ไม่กระดากใจบ้างหรือไง?
หนานชิงดูเหมือนไม่รู้จักคำว่ากระดากใจ หลังทำทุกอย่างเสร็จ เธอยังแอบดีใจอยู่หน่อย ๆ ด้วยซ้ำ เพราะขัดขวางไม่ให้นางเอกกับพระรองได้เจอกันสำเร็จแล้ว
“เอ้อร์เอ้อร์ นางเอกของโลกจะออกจากห้องกู้มู่หลินเมื่อไหร่ ถ้าเธอลงมาข้างล่างแล้วก็บอกฉันด้วย”
“อืม แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”
“พอเธอบอกฉัน ฉันก็จะปล่อยกู้มู่หลินออกไปไง เขาคงไม่อยู่ในห้องฉันทั้งคืนหรอก ยังไงเราก็เป็นชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสอง” หนานชิงตอบอย่างมีเหตุผล
เอ้อร์เอ้อร์ “...ที่แท้เธอก็รู้ด้วยว่านี่เป็นชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองนี่นา เฮอะ”
หลังเข้ามาในห้อง กู้มู่หลินกวาดตามองหนานชิงตั้งแต่หัวจรดเท้า พอเห็นว่าเธอไม่สนใจเขา เขาก็เดินไปนั่งบนโซฟา ไขว่ห้างด้วยขายาวทั้งคู่
“หนานชิง ที่แท้เธอรอโอกาสนี้อยู่นี่เอง วัฒนธรรมต่างประเทศทำให้เธอเปิดเผยขึ้นหรือไง?”
คุณหนูตระกูลร่ำรวยได้รับการอบรมมาตั้งแต่เด็กว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือรักนวลสงวนตัว รักษาหน้า และห้ามทำให้ตระกูลต้องอับอายขายหน้าเด็ดขาด
แต่ตอนนี้เธอกลับทำเรื่องอย่างการลากเขาเข้าห้องตัวเองเนี่ยนะ?
หนานชิงได้ยินเขาพูดก็ขมวดคิ้ว “คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย ลามกชะมัด”
เธอเดินไปรินน้ำดื่มแก้วหนึ่ง
จู่ ๆ ก็ถูกด่าว่าลามก กู้มู่หลินไม่ถือสา เขาเอ่ยเสียงดังขึ้น “แล้วน้ำของผมล่ะ? ลากผมเข้าห้องมาแล้ว ไม่มีมารยาทต้อนรับแขกหน่อยหรือไง?”
“รินเองสิ”
หนานชิงขี้เกียจ ไม่อยากรินน้ำให้เขา ในสายตาเธอ กู้มู่หลินก็เป็นแค่ตัวละครในนิยายเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น กู้มู่หลินในเนื้อเรื่องเดิมยังทำให้หนานชิงรู้สึกไม่ค่อยดีนัก
ทั้งที่รับช่วงกิจการของครอบครัวได้อย่างราบรื่น แต่เขากลับยอมสละทุกอย่างเพื่อนางเอกของโลกใบหนึ่ง สุดท้ายถึงกับยอมทิ้งชีวิตตัวเอง มันคุ้มกันหรือไง?
หนานชิงไม่เข้าใจพฤติกรรมของพวกผู้ชายที่เอาแต่ตามตื๊อผู้หญิง สำหรับเธอแล้ว ชีวิตสำคัญที่สุด โดยเฉพาะเมื่อมีร่างกายแข็งแรงขนาดนี้แต่กลับไม่รู้จักทะนุถนอม เธอจึงยิ่งไม่ชอบเขาเข้าไปใหญ่
เอ้อร์เอ้อร์ “โฮสต์ อย่าทำแบบนี้สิ พระรองน่าสงสารจะตาย วิถีแห่งสวรรค์กำหนดชะตาชีวิตเขาไว้แบบนั้น บางทีเขาเองก็อาจไม่ได้อยากมีชะตาแบบนี้ก็ได้”
“อืม เพราะงั้นฉันจะเปลี่ยนตอนจบของเขา เขาอย่าหวังว่าจะตายตั้งแต่อายุยังน้อยเลย” หนานชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
กู้มู่หลินไม่ชอบท่าทีของหนานชิง เขาลุกขึ้นยืน “ลากผมเข้าห้องมาเพื่อให้มานั่งดูคุณดื่มน้ำหรือไง? หนานชิง ไม่มีอะไรอยากพูดกับผมหน่อยเหรอ? หรือคุณอยากจะทำอะไร...”
หนานชิงเป็นหญิงสาวร่างเล็ก สวมชุดกระโปรงยาวสีดำ แก้มแดงระเรื่อ ดูเย้ายวนอยู่ไม่น้อย
เขาเกิดความคิดสนุก ๆ อยากแกล้งให้เธอตกใจสักหน่อย จะได้ดูว่าเธอยังกล้าลากใครเข้าห้องตามใจชอบอีกไหม
กู้มู่หลินค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ หนานชิงดื่มน้ำไปพลางโดยไม่ได้ใส่ใจนัก แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
หนานชิงถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วขมวดคิ้ว มองเขาอย่างรังเกียจ “อยู่ห่างจากฉันหน่อย”
เอ้อร์เอ้อร์ “พรวด”
ไม่ไหวแล้ว
โฮสต์คนนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีไหวพริบเรื่องความรู้สึกเอาเสียเลย
อยู่ห่างจากฉันหน่อย?
ให้เขาอยู่ห่างจากเธอเนี่ยนะ?
กู้มู่หลินถูกคำพูดนั้นทำเอาขำทั้งที่กำลังโมโห “หนานชิง เธอนี่เล่นเก่งเหมือนกันนะ อยากเอาคำพูดนี้มาคืนผมงั้นเหรอ? ยังแค้นเรื่องที่ผมปฏิเสธคำสารภาพรักของเธออยู่หรือไง?”
เขาไม่ชอบที่หนานชิงคอยตามตื๊อจริง ๆ แต่ทั้งคู่ก็โตมาด้วยกัน อีกอย่างหนานชิงก็ไม่ได้ใจร้าย กู้มู่หลินจึงยังอดทนกับเธอได้
ถึงตอนที่เธอมาสารภาพรักจะจบลงไม่ค่อยดี แต่เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป แค่กลับมาเป็นเพื่อนกันอย่างสงบสุขก็พอ
กู้มู่หลินหมดอารมณ์จะแกล้งเธอแล้ว เขารินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง พลางดื่มไปมองหญิงสาวที่ยืนห่างจากเขาไปหลายเมตร
“หนานชิง ตอนนั้นผมพูดกับคุณชัดเจนแล้วว่าผมไม่ได้ชอบคุณ ผมรู้ว่าคำพูดตอนนั้นค่อนข้างรุนแรงและทำให้คุณเจ็บ แต่ทุกคำที่ผมพูดเป็นความจริง เรามาคุยกันดี ๆ อย่าก่อเรื่องได้ไหม?”
เพราะเพิ่งดื่มเหล้าไปหลายแก้ว เสียงของกู้มู่หลินจึงแหบพร่าเล็กน้อย
แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง แต่เมื่อชายหญิงอยู่กันตามลำพังในห้อง เสียงแหบพร่าของเขากลับทำให้บรรยากาศชวนให้ใจเต้นอย่างประหลาด
โชคดีที่หนานชิงเป็นคนไม่รู้จักความโรแมนติก เธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
กู้มู่หลินกำลังพูดให้ชัดเจนเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมชอบเขาและเคยสารภาพรักสินะ?
ดีเลย พูดให้ชัดไปเลย ต่อไปจะได้ไม่มีปัญหาพวกนี้อีก
หนานชิงยิ้ม “ในสายตาคุณ ฉันเป็นคนชอบก่อเรื่องเหรอ? เมื่อก่อนฉันชอบคุณมากจริง ๆ แต่หลังจากคุณปฏิเสธ ฉันก็ไปต่างประเทศเพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วคิดทบทวนคำพูดของคุณอย่างจริงจัง วางใจเถอะ ต่อไปฉันจะไม่ตามตื๊อคุณแล้ว”
รีบพูดให้จบ ๆ ไป แบบนี้จะได้ไม่ต้องมีเรื่องยุ่งยากตามมาอีก
คำพูดเหล่านี้เป็นสิ่งที่กู้มู่หลินเฝ้ารออยากได้ยินแท้ ๆ แต่พอได้ยินเข้าจริง ๆ เขากลับรู้สึกใจลอยอยู่บ้าง
เป็นความรู้สึกเลื่อนลอยอย่างบอกไม่ถูก ราวกับไม่ใช่เรื่องจริง นี่เป็นเรื่องจริงหรือ? นี่เป็นคำพูดที่ออกมาจากปากหนานชิงจริง ๆ หรือ?
กู้มู่หลินล้วงมือข้างหนึ่งใส่กระเป๋ากางเกง โน้มตัวเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “พูดอย่างทำอย่าง ปากกับใจไม่ตรงกัน ตอนนี้พูดได้สบายใจขนาดนี้ คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าทำไมผมถึงมาอยู่ในห้องคุณ?”
บอกว่าจะไม่ตามตื๊อ แล้วทำไมยังลากเขาเข้าห้องตัวเองอีกล่ะ?
พอเข้ามาใกล้ เขาก็ได้กลิ่นไวน์แดงจากตัวเธอ
เมื่อครู่เธอดื่มไปไม่น้อย ตอนนี้กลิ่นไวน์แดงจาง ๆ จึงอบอวลอยู่รอบตัว หอมละมุนหวานกลมกล่อม แก้มของเธอแดงจัด ผิวขาวเนียนระเรื่อเป็นสีแดง ร่างทั้งร่างชวนให้รู้สึกเย้ายวนขึ้นมา
กู้มู่หลินก้มหน้าลง ขยับเข้าใกล้อีกเล็กน้อย “พูดมาสิ ลากผมเข้าห้องมาอยากทำอะไร คิดไม่ซื่ออะไรอยู่หรือเปล่า?”
หนานชิงไม่ชอบให้ใครเข้ามาใกล้ขนาดนี้ ยิ่งดื่มเหล้าแล้วตัวร้อนผ่าว พอผู้ชายตัวร้อนกว่าเข้ามาใกล้ กู้มู่หลินก็เหมือนกองไฟกองหนึ่ง
หนานชิงยิ้มสวย เธอยื่นมือไปผลักเขา อยากให้เขาถอยห่างจากตัวเอง “แน่นอนว่าฉันลากคุณเข้าห้องมาเพื่อคุยกันให้รู้เรื่อง บอกว่าฉันคิดได้แล้ว แล้วก็ช่วยรักษามิตรภาพที่เรามีมานานกว่าสิบปีไง”
มือของเธอเรียวเล็ก ฝ่ามือนุ่มนิ่ม กู้มู่หลินรู้สึกเพียงว่ามีอะไรนุ่ม ๆ กดลงมาเบา ๆ เท่านั้น เธอไม่ได้ผลักเขาขยับเลยสักนิด
เขาก้มมองลงไป เฮอะ เจ้าตัวเล็กนี่ทำให้อยากหยิก อยากแกล้ง อยากทำให้ตกใจจริง ๆ
เมื่อก่อนทำไมถึงไม่เคยรู้สึกว่าหนานชิงน่าสนใจขนาดนี้นะ?
“จริงเหรอ?”
กู้มู่หลินไม่ได้ถอยกลับ ตรงกันข้าม เขากลับขยับเข้าใกล้กว่าเดิม
หนานชิงรู้สึกไม่พอใจวูบหนึ่ง เธอยิ้มพลางเงยหน้าสบตาเขา “กู้มู่หลิน ฉันคิดว่าท่าทีที่ฉันมีต่อคุณตอนนี้ก็อยู่ในระยะของเพื่อนแล้วนะ คุณกำลังทำอะไรอยู่?”
พอได้ยินแบบนั้น เขาก็ไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด
กลับก้มลงกระซิบข้างหูเธอ “หนานชิง อย่าลากผู้ชายเข้าห้องตัวเองตามใจชอบ ไม่ว่าจะเป็นคนคุ้นเคยหรือคนแปลกหน้าก็ห้ามทั้งนั้น”