หนานชิงคิดว่าคำพูดของเธอน่าจะได้ผลอยู่บ้าง แต่เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้อันโม่ฉือเลือกฟังคำพูดของเธอแล้ว เขาฟังแค่ครึ่งแรกเท่านั้น!
อันโม่ฉือหายใจหอบถี่ขึ้นทันที ดวงตาแดงก่ำ เขาคว้ามือทั้งสองข้างของหนานชิงไว้แล้วลุกขึ้นยืน «ทำไมคุณถึงคุยกับคนอื่นแค่คนเดียวไม่ได้? รู้ไหมว่าผมเกลียดแค่ไหนเวลามองเห็นคุณคุยกับคนอื่น ทำไมคุณถึงสนใจแค่ผมคนเดียวไม่ได้!»
แววตาของหนานชิงไหววูบ รู้แล้วว่าไม่ดีแน่ เธอทำสีหน้าเคร่งขรึม «อันโม่ฉือ ใจเย็นก่อน»
«พูดมาสิ ทำไมคุณถึงสนใจแค่ผมคนเดียวไม่ได้? เป็นเพราะมีคนอื่นมาดึงความสนใจของคุณไป คุณถึงสนใจแค่ผมคนเดียวไม่ได้ใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นต่อไปจะไม่มีใครมาดึงความสนใจของคุณอีก คุณจะได้เจอแค่ผม อยู่กับผมเท่านั้น แล้วคุณก็จะสนใจแค่ผมคนเดียว ฮ่า ๆ ๆ ๆ...» อันโม่ฉือเสียการควบคุมไปอย่างสิ้นเชิง เสียงหัวเราะของเขาทั้งแหลมพร่าและบ้าคลั่ง