มือของอันโม่ฉือที่วางอยู่บนลูกบิดประตูสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ก้มหน้าแล้วค่อย ๆ ปิดประตูลง
หนานชิงนั่งอยู่ริมเตียง ยกมือขึ้นนวดลำคอที่ยังเจ็บอยู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอันโม่ฉือที่เดินเข้ามา
อันโม่ฉือก้าวขายาว ๆ เข้ามาใกล้ หยิบเก้าอี้มานั่งลงข้าง ๆ “เสี่ยวชิง...”
หนานชิงสงบนิ่ง ไม่มีทั้งความหวาดกลัวและความรังเกียจ เธอเอ่ยถามว่า “อันโม่ฉือ ที่นี่ที่ไหนเหรอ?”
“ไม่รู้”
คงใกล้ถึงชานเมืองแล้วกระมัง แม้แต่อันโม่ฉือเองก็ยังบอกชื่อสถานที่แห่งนี้ไม่ได้
หนานชิงขมวดคิ้ว “อันโม่ฉือ คุณจะพาฉันไปไหน? รู้ไหมว่าการทำให้ใครสักคนหมดสติแล้วพาตัวไปแบบนี้ผิดกฎหมายนะ?”
เธอไม่ได้คิดจะตำหนิเขา เพียงแค่บอกข้อเท็จจริงเท่านั้น