กระเด็นโดนกรดซัลฟิวริกหรือเปล่า?
หนานชิงเชิดคาง ยื่นมือหมายจะแตะลำคอตัวเอง แต่ยังไม่ทันได้แตะ กู้มู่หลินก็คว้าข้อมือเธอไว้
“อย่าแตะ แผลไม่ใหญ่ก็จริง แต่ต้องทำความสะอาดให้ดี” กู้มู่หลินกดมือเธอกลับลงไป
เขาหักพวงมาลัยกลับรถ มุ่งหน้าไปอีกทาง
หนานชิงไม่รู้สึกเจ็บตรงลำคอ มีเพียงตอนที่เขาสัมผัสเมื่อครู่เท่านั้นที่เจ็บ
ที่แท้แม้จะเปลี่ยนร่างแล้ว ปฏิกิริยาต่อความเจ็บปวดของเธอก็ยังเชื่องช้าเหมือนเดิมสินะ
เพราะป่วยอยู่บ่อย ๆ ต้องฉีดยาและเข้ารับการรักษานานาชนิด หนานชิงจึงชินกับความเจ็บปวดมานาน อดทนต่อความเจ็บได้ดี อีกทั้งยังไม่ค่อยไวต่อความเจ็บด้วย
หนานชิงไม่ได้ใส่ใจแผลตรงลำคอของตัวเอง คาดว่าคงกระเด็นโดนแค่ไม่กี่หยด “ตอนนี้คุณจะพาฉันไปไหน?”
กู้มู่หลินไม่ตอบ เขาขับรถเร็วกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย
หนานชิงไม่ทันสังเกตอารมณ์ผิดปกติของกู้มู่หลิน เธอเพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา แล้วพูดว่า “ดึกมากแล้ว แผลที่คอฉันไม่หนัก ไม่จำเป็นต้องไปโรงพยาบาลหรอก คุณส่งฉันกลับมหาวิทยาลัยเถอะ”
“ไม่ได้ไปโรงพยาบาล”
“แล้วจะไปไหน?”
“บ้านผม”
จากที่นี่ไปบ้านเขาอยู่ไม่ไกล อีกทั้งตระกูลกู้ยังมีแพทย์ประจำบ้านด้วย
เพราะแผลจากกรดซัลฟิวริกกระเด็นโดนเพียงไม่กี่หยด หนานชิงจึงมาถึงคฤหาสน์เก่าของตระกูลกู้
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมาที่นี่ ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ตอนเด็ก ๆ เคยมาเยือนที่นี่เช่นกัน
ตระกูลกู้เป็นตระกูลเก่าแก่ ไม่ใช่ตระกูลเศรษฐีหน้าใหม่ ทุกต้นไม้ใบหญ้าในคฤหาสน์เก่าจึงได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน ทุกมุมล้วนเปี่ยมด้วยเรื่องราวทางวัฒนธรรม