“ค่ะ ขอบคุณคุณอากู้ที่เตือนนะคะ” หนานชิงตอบอย่างสุภาพ
กู้เซินเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วจึงกลับเข้าห้องไป
กู้มู่หลินมองแผ่นหลังของเขาแล้วรู้สึกขัดใจอยู่หน่อย ๆ ช่างทำตัวเป็นผู้ใหญ่ได้เก่งเสียจริง
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวกลับห้องก่อนนะคะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว กู้มู่หลิน คุณก็รีบพักผ่อนเถอะค่ะ” หนานชิงเดินเลี่ยงกู้มู่หลิน ตั้งใจจะขึ้นไปชั้นบน
ตอนเธอเดินผ่านเขา ทั้งคู่ยืนใกล้กันมากจนเขาได้กลิ่นหอมจากตัวและเส้นผมของเธอ
ราวกับถูกมนตร์สะกด เขายื่นมือไปจับมือหนานชิงอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่
พอจับมือเธอแล้วเขาก็ได้สติ กู้มู่หลินชะงักไป นี่เขากำลังทำอะไรอยู่?
ไม่สิ...
กู้มู่หลินขมวดคิ้ว ก้มมองมือเธอ “หนานชิง ในมือคุณกำอะไรอยู่?”
เขาถามด้วยความสงสัย แต่มีเพียงกู้มู่หลินเท่านั้นที่รู้ว่าความจริงเขากำลังหาข้ออ้างกลบเกลื่อนการจับมือหนานชิงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยเมื่อครู่
หนานชิงกำผ้าอนามัยในมือแน่นอย่างรวดเร็ว ก่อนตอบเรียบ ๆ “ไม่มีอะไรค่ะ”
มือเธอซ่อนอยู่ในแขนเสื้อชุดนอน เจ้าหมอนี่รู้ได้ยังไงว่าเธอมีของอยู่ในมือ ช่างสังเกตจริง ๆ
ยิ่งเธอไม่ยอมบอก กู้มู่หลินก็ยิ่งสงสัย เขายังกุมมือหนานชิงไว้ “คุณไม่ได้ลงไปดื่มน้ำหรอก ในมือคุณถืออะไรอยู่?”
ดึกดื่นขนาดนี้ แถมยังลงไปข้างล่างคนเดียวในความมืด จะเป็นไปได้ยังไงว่าแค่ไปดื่มน้ำ
หนานชิงรู้สึกกระอักกระอ่วน แต่แม้ในใจจะอึดอัด สีหน้ากลับยังสงบนิ่ง
เขาว่ากันว่าอะไรนะ ถ้าฉันไม่แสดงท่าทีอึดอัด คนที่อึดอัดก็ไม่ใช่ฉัน
ในเมื่อเขาอยากรู้ว่าใช่หรือไม่ งั้นก็ทำให้กู้มู่หลินอึดอัดไปด้วยสิ
หนานชิงแบมือออกอย่างเปิดเผย “ไปเอามาจากพี่สะใภ้เฉินค่ะ”