หนานชิงกำลังมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหน้า จู่ ๆ เสียงของเอ้อร์เอ้อร์ก็ดังขึ้นในหัวโดยไม่ทันตั้งตัว
เอ้อร์เอ้อร์: “นี่แหละพระรอง”
“หา?” หนานชิงยังไม่ทันตั้งตัว เธอนิ่งไปหนึ่งวินาทีกว่าจะเข้าใจว่าเอ้อร์เอ้อร์หมายถึงอะไร
เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนที่อยู่ข้างหน้าคนนั้นคือพระรองของโลกนี้งั้นเหรอ?
เอ้อร์เอ้อร์: “พระรองชอบอยู่คนเดียว ทุกวันจะไปโรงเรียนค่อนข้างสาย ชอบไปถึงตอนใกล้เวลาเข้าเรียน อ้อ ฉันลืมบอกไป พระรองของโลกนี้อาศัยอยู่ห้องชั้นล่างบ้านเธอนะ ทุกวันที่เธอออกจากบ้านหรือกลับบ้านต้องผ่านหน้าห้องเขา”
“บังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ไม่บังเอิญหรอก ฉันตั้งใจเลือกคนที่อาศัยอยู่ใกล้พระรองมาให้เธอเข้าสิง แถมพระรองยังอยู่คนเดียวด้วย พ่อแม่แค่ให้เงินค่าครองชีพ ไม่ได้ดูแลเขา เขาก็เลยเช่าบ้านอยู่คนเดียว”
“ทำไมไม่บอกข้อมูลพวกนี้ให้เร็วกว่านี้ล่ะ”
“บอกตอนนี้ก็ยังไม่สายสักหน่อย” เอ้อร์เอ้อร์พูดพร้อมลากเสียงท้ายประโยคอย่างจงใจ
หนานชิงสะพายกระเป๋านักเรียนเดินตามหลัง ดวงตาจับจ้องเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนที่อยู่ข้างหน้า
ช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเช้า ผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่ แต่แผ่นหลังของเขากลับสะดุดตาท่ามกลางฝูงชนอย่างแท้จริง
หนานชิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มจะวาบผ่านดวงตา ในเมื่อว่าที่นางเอกของโลกนี้จะเข้าไปสนใจและเข้าใกล้เขา เธอก็จะทำแบบเดียวกัน เธอจะดูแลเอาใจใส่เขายิ่งกว่านางเอกของโลกนี้ และจะไม่มีวันทอดทิ้งเขา