เสียงของอันโม่ฉือดังอยู่ข้างหู ใกล้มากเสียจนหนานชิงได้สติ รีบคิดจะลุกขึ้น แต่กลับถูกเขาโอบเอวไว้จนขยับไม่ได้!
ใบหน้าที่เพิ่งซีดเผือดเพราะตกใจของเธอค่อย ๆ กลับมามีสีเลือดฝาดให้เห็นชัดเจน “ขะ...ขอบคุณค่ะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว”
จากนั้นอันโม่ฉือก็ปล่อยเอวเธอ แล้วยื่นมือมาประคองให้ยืนตัวตรง เขากล่าวว่า “ตอนขึ้นบันไดระวังหน่อยสิ ถ้าไม่มีใครอยู่ข้างหลังคุณจะทำยังไง”
เมื่อนึกถึงเรื่องนั้น เขาก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ หากตอนนั้นตัวเองไม่ได้อยู่ข้างหลังเธอ เธอคงตกลงไปแล้วแน่ ๆ...
หัวใจของอันโม่ฉือพลันราวกับถูกบางสิ่งบีบรัด เขาเพียงอยากจับตาดูและคอยปกป้องเธอให้ดี
หนานชิงดึงเสื้อผ้าของตัวเองพลางพูดว่า “เมื่อกี้รีบวิ่งไปหน่อย ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้แล้ว ไปกันเถอะ อาจารย์คงจะเข้าห้องเรียนแล้ว”