“คุณไม่ได้กินอะไรตอนมื้อเย็น ในห้องโถงมีขนมอยู่ เด็กผู้หญิงน่าจะชอบกัน คุณไปหยิบมากินสักหน่อยสิ” กู้เซินกล่าว
ซูฮุยฮุยไม่ชอบกินขนม โดยเฉพาะของหวาน เธอชอบกินรสเค็มเผ็ดมากกว่า
ซูฮุยฮุยจึงเผลอพูดออกไปตรง ๆ ว่า “ฉันไม่ชอบของหวานเลี่ยน ๆ ที่ท่านรองบอกว่าเด็กผู้หญิงน่าจะชอบ น่าจะเป็นเด็กผู้หญิงคนเมื่อกี้ที่ชอบมากกว่า”
ฟังยังไงก็แปลกไปหมด
ซูฮุยฮุยเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป ก็ทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาทันที
แววตาของกู้เซินพลันเย็นชาลง “ซูฮุยฮุย คุณกำลังงอนผมอยู่หรือเปล่า?”
“มะ...ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้มีฐานะเหมือนหนานชิงหรือเด็กผู้หญิงคนเมื่อกี้ จะกล้างอนคุณได้ยังไงคะ” พอรู้สึกน้อยใจ ซูฮุยฮุยก็พูดไม่คิดจนเผลอพูดทุกอย่างที่อยากพูดออกมา
พอพูดจบ เธอก็ทั้งเสียใจและทำอะไรไม่ถูก
กู้เซินไม่พอใจ “ซูฮุยฮุย คุณอยากพูดอะไรกันแน่?”
เขาชื่นชมความกล้าของซูฮุยฮุย แต่ไม่ชอบที่เธอเอาแต่ดูถูกตัวเอง
ในเมื่อพูดผิดไปสองประโยคแล้ว ซูฮุยฮุยจึงตัดสินใจถามออกไปเสียเลย “คุณกู้ ฉันได้ยินมาว่าคุณกับคุณชายกู้กำลังแย่งสิทธิ์สืบทอด และต้องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กัน”
ถ้าจะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ก็ต้องหาผู้หญิงที่มีฐานะเหมาะสมกัน
ซูฮุยฮุยรู้ว่าคุณชายกู้ หรือกู้มู่หลิน สนิทสนมกับหนานชิงมาก แล้วคุณกู้รองล่ะ เขาก็กำลังจะหาผู้หญิงที่มีชาติตระกูลดีเหมือนกันหรือเปล่า?
ถ้าเป็นอย่างนั้น แล้วจะพาเธอไว้ข้างกายไปทำไม ทั้งยังออกค่ารักษาพยาบาลให้แม่ และสนับสนุนให้เธอเรียนหนังสืออีก?
ซูฮุยฮุยรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่สัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง ได้รับสิ่งเหล่านี้มาโดยไม่มีชื่อไม่มีสถานะ อีกทั้งยังเหมือนเป็นคนรักลับ ๆ...
กู้เซินขมวดคิ้ว เขารู้แล้วว่าซูฮุยฮุยกำลังคิดอะไร
เมื่อครู่เธอเห็นเขาคุยกับลูกสาวตระกูลจ้าว จึงคิดเลยเถิดไปถึงเรื่องพวกนี้