น้ำเสียงเป็นงานเป็นการอย่างยิ่ง หนานชิงรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าคนอีกฝั่งกำลังโกรธอยู่หรือเปล่านะ?
ใช่แล้ว กำลังโกรธอยู่จริง ๆ
ผู้ชายเวลาโกรธต้องง้อไหม?
ง้อหน่อยก็แล้วกัน อย่างไรเสียก็ต้องรีบทำภารกิจให้สำเร็จ
หนานชิงพิมพ์ข้อความด้วยน้ำเสียงจริงใจส่งไปอีกครั้งว่า “เรื่องคราวก่อนเป็นความผิดของฉัน คำพูดที่ฉันพูดกับคุณทำให้คุณไม่พอใจ ขอโทษนะ”
เพิ่งส่งข้อความออกไป อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาแทบจะทันที
“สวัสดีครับ ผมเป็นผู้ช่วยของคุณกู้ ท่านประธานกู้เพิ่งเข้าประชุมครับ”
ผู้ช่วยงั้นเหรอ?
หนานชิงทั้งขำทั้งจนใจ กู้มู่หลินคิดว่าเธอไม่มีสมองหรือไง?
นี่มันบัญชีวีแชตส่วนตัวของเขาชัด ๆ ไม่ใช่บัญชีที่ใช้ทำงาน แล้วจะให้ผู้ช่วยเห็นได้ยังไง
กู้มู่หลินแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวชัดเจน มีแค่บัญชีที่ใช้ทำงานเท่านั้นที่เขาให้ผู้ช่วยดูแล
เอาเถอะ ในเมื่ออีกฝ่ายแกล้งทำเป็นไม่รู้ เธอก็ทำอะไรไม่ได้
เดิมทีผู้ชายก็กำลังโกรธอยู่แล้ว ถ้าเธอจับได้ว่าเขาโกหกแล้วพูดออกไป เกิดทำให้เขาโมโหกว่าเดิมจะทำยังไง?
“ผู้ชายอะไรเด็กชะมัด เด็กจนน่าเอ็นดูอยู่หน่อย ๆ ด้วยซ้ำ? จุ๊ ๆ ๆ”
ห้องทำงานประธานบริษัทกู้
ผู้ช่วยยืนถือรายงานอยู่ข้าง ๆ ทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่กล้า ระหว่างรายงานงานไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ คุณกู้ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความ
แถมยังทำสีหน้าแบบที่ผู้ช่วยไม่เคยเห็นมาก่อนอีกด้วย
ผู้ช่วยจึงได้แต่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ว่าควรรายงานต่อดีหรือไม่
หัวใจของกู้มู่หลินเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย เขาโกหกว่าตัวเองเข้าประชุม เป็นคำโกหกที่มีช่องโหว่เต็มไปหมด