เมื่อก่อนหลังเลิกเรียน เซี่ยงเสี่ยวฉิงมักเก็บของแล้วเดินออกไปทันที
เธอไม่เคยรออันโม่ฉือกลับบ้านด้วยกันเลยสักครั้ง หลบเลี่ยงได้อย่างสมบูรณ์แบบ จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอาศัยอยู่ชั้นล่างบ้านเธอ
อันโม่ฉือย้ายมาเรียนตอนเปิดภาคเรียนแรกของชั้นมัธยมปลายปีสาม จนถึงตอนนี้ก็เพิ่งผ่านมาแค่สองเดือน
แม้จะดึกไปบ้างแล้ว แต่ระหว่างทางก็ยังพอมองเห็นนักเรียนประปราย
อันโม่ฉือสะพายกระเป๋านักเรียนสีดำไว้บนไหล่ข้างเดียว มือสอดกระเป๋ากางเกงพลางเดินไปเรื่อย ๆ
หนานชิงสะพายกระเป๋าเดินตามเขาอยู่ห่าง ๆ
เดินมาได้สิบนาทีแล้ว ระยะห่างระหว่างพวกเขาตลอดทางยังคงเงียบงันเช่นนี้
หนานชิงเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามทันอันโม่ฉือ แล้วถามด้วยท่าทางเหมือนอดสงสัยไม่ได้ว่า “อันโม่ฉือ บ้านนายอยู่แถวไหนเหรอ เราไปกลับโรงเรียนทางเดียวกันเลยนะ”
เสียงของเธอใสอ่อนวัย น้ำเสียงเล็ก ๆ ฟังดูว่านอนสอนง่ายสุด ๆ ยิ่งเป็นเด็กสาวเรียบร้อยเท่าไร ก็ยิ่งกระตุ้นความต้องการครอบครองของคนคลั่งรักได้มากเท่านั้น หนานชิงกำลังพยายามเข้าถึงใจเขา