ลานบ้านตระกูลฉินคุ้นเคยกับฉินเทียนจนไม่อาจคุ้นเคยไปกว่านี้ได้แล้ว
เขาหลีกเลี่ยงบ้านที่อาจยังมีคนไม่หลับสนิท แล้วอ้อมไปทางหลังบ้านตระกูลฉิน
กำแพงดินเตี้ย ๆ ไม่ต่างจากสิ่งกีดขวางที่ไร้ความหมายสำหรับเขา เพียงกระโดดเบา ๆ ก็ข้ามเข้าไปได้แล้ว
ในลานบ้านเงียบสนิท ห้องหลักกับห้องข้างล้วนมืดมิด มีเพียงเสียงกรนแผ่วเบาดังมาจากห้องหลัก
ฉินเทียนมีเป้าหมายชัดเจน...
ห้องที่ฉินเหล่าส่วนกับหลิวเจาไต้ใช้พักผ่อน
จากที่ฉินเทียนรู้จักครอบครัวนี้ ฉินเหล่าส่วนเป็นคนฉลาดแกมโกงอยู่บ้าง ของสำคัญคงไม่วางไว้ให้เห็นโต้ง ๆ แต่ก็ไม่น่าจะเก็บไว้ไกลตัวนัก
ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือมุมลับสักแห่งในห้องที่ฉินเหล่าส่วนนอน หรือไม่ก็...ใต้เตียง?
ฉินเทียนค่อย ๆ แง้มสลักหน้าต่างห้องหลัก...
สำหรับเขาแล้ว สลักหน้าต่างไม้แบบเก่านี้เปิดได้อย่างง่ายดาย
เขาปีนเข้าไปอย่างไร้สุ้มเสียง แล้วลงมายืนในห้องโถง
เสียงกรนในห้องด้านในดังชัดขึ้น เป็นเสียงของฉินเหล่าส่วน และยังมีเสียงหลิวเจาไต้กัดฟันแทรกอยู่ด้วย
ฉินเทียนกลั้นหายใจ รอให้สายตาคุ้นกับความมืดภายในห้อง ก่อนเริ่มค้นหา
เขาตรวจตู้เสื้อผ้าเก่าที่พิงผนังก่อน ข้างในมีแต่เสื้อผ้าขาดเก่า ไม่มีอะไรผิดปกติ
จากนั้นก็ดูในลิ้นชักโต๊ะ ข้างในมีเข็ม ด้าย และของจุกจิกอีกเล็กน้อย
สุดท้าย สายตาของฉินเทียนก็หยุดอยู่ใต้เตียงไม้หนักอึ้งหลังนั้น
ดูเหมือนฉินเหล่าส่วนจะมีนิสัยซ่อนของไว้ใต้เตียง
ฉินเทียนก้มลง ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้เตียง แล้วยื่นมือคลำใต้เตียง
ฝุ่นหนาเตอะ เขาคลำเจอไหแตกอยู่หลายใบ แต่ข้างในว่างเปล่า