“โฮก!”
เสียงคำรามของหมูป่าดังก้องไปทั่วหุบเขาราวกับฟ้าผ่า ฝูงนกแตกตื่นบินขึ้นพร้อมกัน
ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายแดงก่ำด้วยความดุร้าย กีบหน้าขนาดใหญ่ขุดพื้นดินอย่างแรงจนดินและเศษหญ้ากระเด็นฟุ้ง
มันจับตาฉินเทียนที่ซ่อนอยู่หลังโขดหินแล้ว ในฐานะหนึ่งในเจ้าถิ่นแห่งผืนป่าแห่งนี้ สิ่งมีชีวิตใดก็ตามที่กล้ารุกล้ำอาณาเขตของมัน ย่อมถูกโจมตีอย่างไร้ปรานี
แม่หมูป่าอีก 2 ตัวส่งเสียงขู่ต่ำ ๆ เขี้ยวโผล่พ้นปาก รูจมูกพ่นลมหายใจฟืดฟาด ทั้งคู่แยกกันโอบเข้าหาโขดหินจากสองด้าน
หมูป่า 3 ตัวหนักรวมกันเกือบ 400 กิโลกรัม ดูราวกับรถถังขนาดเล็ก 3 คัน ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเบา ๆ
หัวใจของฉินเทียนเต้นหนักแน่นและสม่ำเสมออยู่ในอก
ในช่วงคับขัน ฉินเทียนกลับสงบลงอย่างสิ้นเชิง อะดรีนาลีนที่พุ่งสูงไม่ได้ทำให้เขาตื่นตระหนก แต่กลับช่วยให้จดจ่อได้อย่างเต็มที่
โขดหินช่วยกำบังได้ไม่มาก หมูป่าทั้ง 3 ตัวกำลังเข้ามาจากคนละทิศ อีกไม่เกิน 10 วินาทีก็จะพุ่งถึงตัว
ในระยะใกล้ขนาดนี้ หากถูกหมูป่าพุ่งชน ผลที่ตามมาย่อมร้ายแรงเกินคาด...
เขี้ยวโค้งแหลมคู่นั้นสามารถฉีกท้องคนให้เปิดออกได้ ส่วนร่างอันหนักอึ้งก็มีแรงพอจะชนกระดูกให้แตกหัก
ปล่อยให้พวกมันล้อมไม่ได้
ประกายเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาฉินเทียน นิ้วกดไกปืนลงโดยไม่ลังเล
“ปัง!”
เสียงปืนกึกก้องสะท้อนไปทั่วธารเขา ทำลายความเงียบสงบลงในพริบตา
เปลวไฟยาวราวครึ่งศอกพ่นออกจากปากกระบอกปืนไรเฟิล กระสุนหมุนคว้างแหวกอากาศ พุ่งตรงไปยังหว่างคิ้วของหมูป่าตัวผู้
แต่ในเสี้ยววินาทีที่เหนี่ยวไก หมูป่าตัวผู้เหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตรายถึงชีวิต มันเบี่ยงหัวขนาดใหญ่หลบอย่างฉับพลัน
“ฉึก!”
กระสุนไม่ได้เจาะหว่างคิ้ว แต่ฝังเข้าไปใต้ตาซ้ายของหมูป่าตัวผู้ราว 10 เซนติเมตร ทะลุหนังหนาและกระดูกเข้าไป
เลือดพุ่งกระฉูดออกมาทันที ปนเศษกระดูกสีขาว
“โฮก ๆ ๆ...”