กลับถึงถ้ำ ฉินเทียนเพิ่งผลักประตูไม้เปิด เหมาเทาก็พุ่งเข้ามาหา
ฉินเทียนลูบหัวเจ้าตัวเล็ก ก่อนก่อไฟเตรียมทำอะไรกิน
เขาคิดคำนวณอยู่ในใจว่าวันนี้ต้องขึ้นเขาสักเที่ยว ด้านหนึ่งจะได้ตรวจดูว่ากับดักที่วางไว้ก่อนหน้านี้มีอะไรติดหรือไม่ อีกด้านก็ต้องเริ่มสังเกตร่องรอยของหมีดำด้วย…
ภารกิจของเกาเจี้ยนเช่อแม้ไม่เร่งด่วน แต่เริ่มเตรียมตัวไว้แต่เนิ่น ๆ ย่อมดีกว่า
ทว่าแผนการมักตามความเปลี่ยนแปลงไม่ทัน
ช่วงเที่ยง ฉินเทียนเพิ่งหุงข้าวหม้อหนึ่งเสร็จ แล้วผัดกะหล่ำปลีที่ได้จากมิติ ก็ได้ยินเสียงคนจอแจและเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก
ฟังจากเสียงแล้ว คนคงไม่น้อย
เหมาเทาตั้งหูขึ้นอย่างระแวดระวังทันที ในลำคอส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ
ฉินเทียนวางชามกับตะเกียบลง เดินไปที่ประตู แล้วมองลอดช่องประตูไม้ออกไป
เห็นคนเจ็ดแปดคนยืนอยู่บนลานโล่งหน้าปากถ้ำ
คนที่นำหน้ามาคือฉินเหล่าส่วน หลิวเจาไต้ และฉินโหย่วฝู ด้านหลังยังมีฉินจินหลิง รวมถึงชายหญิงวัยกลางคนอีกสองคนที่ฉินเทียนคุ้นหน้าอยู่บ้างแต่จำชื่อไม่ได้ ดูท่าคงเป็นญาติอะไรสักอย่างของตระกูลฉิน
ทุกคนสีหน้าไม่เป็นมิตร โดยเฉพาะฉินโหย่วฝู ดวงตาแดงก่ำ ท่าทางราวกับอยากฆ่าคน
ฉินเทียนขมวดคิ้ว ผลักประตูไม้ออกไป
“โอ้ นี่ไม่ใช่คนเก่งประจำตระกูลฉินของเราหรอกหรือ?” พอเห็นฉินเทียน ฉินโหย่วฝูก็พูดจาแดกดันเสียงแหลม “ได้ยินว่านายได้ดีแล้ว ได้เป็นเจ้าหน้าที่ในโรงงานเครื่องจักรหรือ? เก่งจริง ๆ นะ…”
ฉินเทียนไม่สนใจเขา กวาดตามองทุกคน ก่อนหยุดที่ฉินเหล่าส่วน “พวกคุณมาที่นี่ มีธุระอะไร?”
ฉินเหล่าส่วนหน้าเขียวคล้ำ ริมฝีปากสั่นระริก ผ่านไปนานก็ยังพูดไม่ออก
หลิวเจาไต้รีบก้าวออกมา เท้าเอวแล้วตะโกนเสียงแหลม “ฉินเทียน แกมันคนไร้หัวใจ พูดมา เงินที่บ้านหายไป แกเป็นคนขโมยใช่ไหม…”
พอได้ยินเช่นนั้น ญาติที่ตามมาด้วยต่างมีสีหน้าตกตะลึง สายตาที่มองฉินเทียนเต็มไปด้วยความดูแคลนและตำหนิ
ฉินเทียนหัวเราะเย็นชาในใจ
มาแล้วสินะ แถมมาถึงก็ใส่ร้ายกันข้อหาใหญ่โตเลย
เพียะ!
ฉินเทียนขี้เกียจเถียงกับคนตระกูลฉิน จึงตบหน้าหลิวเจาไต้ไปฉาดหนึ่งทันที