ตอนที่ 48 เพิ่งทะลุมิติมายุคหกศูนย์ นาทิพย์ก็ปรากฏขึ้น

หลังทำการค้ากับเกาเจี้ยนเช่อเสร็จ ฉินเทียนไม่ได้กลับถ้ำทันทีเหมือนทุกครั้ง

ราตรีมืดมิด ขุนเขาเงียบสงัด

ฉินเทียนมุ่งหน้าเข้าไปในเขา

เขาเลี้ยวเข้าสู่ทางเล็กอีกสายหนึ่ง ซึ่งทอดลึกเข้าไปในสันเขาหมีตาบอดดำ

คราวนี้เป้าหมายของฉินเทียนชัดเจนมาก นั่นคือการล่าสัตว์

ขอแค่เป็นของที่เอาไปแลกเงินได้ เขาก็ไม่ปฏิเสธทั้งนั้น

หมูป่าเป็นหนึ่งในสัตว์ใหญ่ที่ฉินเทียนคุ้นเคยที่สุดและจัดการได้ค่อนข้างง่าย เนื้อเยอะ ราคาก็แน่นอน

ที่สำคัญกว่านั้น ฉินเทียนอยากลองความสามารถใหม่ของมิติด้วย นั่นคือการเก็บสิ่งมีชีวิตเข้าไป

คราวก่อนที่เก็บปลาเงินจากลำธารใต้ดิน ทุกอย่างราบรื่นผิดคาด แทบไม่รู้สึกว่าสิ้นเปลืองอะไรเลย

แล้วถ้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ตัวใหญ่กว่า ดุร้ายกว่า และดิ้นรนรุนแรงกว่าล่ะ?

อย่างเช่นหมูป่าที่ยังมีชีวิตสักตัว?

มิติจะเก็บมันเข้าไปได้ไหม?

ฉินเทียนจะรับมือกับการสิ้นเปลืองพลังจากการเก็บมันได้หรือเปล่า?

หลังเข้าไปแล้ว สิ่งมีชีวิตจะเป็นอย่างไรในมิติ?

มันจะหยุดนิ่งหรือยังมีชีวิตอยู่?

คำถามเหล่านี้กวนใจฉินเทียนไม่หยุด

ถ้าทำสำเร็จ ความหมายย่อมยิ่งใหญ่

นั่นหมายความว่าเขาสามารถสร้างแหล่งสำรองสิ่งมีชีวิตได้ หรืออาจถึงขั้น...ลองเลี้ยงสัตว์ในมิติเป็นจำนวนมาก?

แน่นอนว่าเงื่อนไขคือมิติต้องมีสภาพแวดล้อมที่เหมาะกับการดำรงชีวิตของพวกมัน

ตอนนี้ในมิติมีเพียงบ่อปลาเล็ก ๆ กับนาทิพย์ ดูเหมือนจะไม่เหมาะกับสัตว์บกตัวใหญ่จำพวกหมูป่า

แต่ในอนาคตล่ะ?

มิติจะขยายต่อไปจนมีภูมิประเทศหลากหลายแบบหรือเปล่า?