ยามเย็น แสงอาทิตย์ย้อมผืนน้ำทะเลครึ่งฟากจนแดงฉาน ลู่อี้หมิงกับพวกเก็บเกี่ยวของเต็มมือ ขับรถกลับถึงบ้าน
ตอนจัดการสัตว์ทะเล ลู่อี้หมิงตั้งใจคัดเป๋าฮื้อสองหัวที่หน้าตาดีที่สุดและตัวใหญ่ที่สุดออกมาสองตัว รวมถึงหอยเม่นสีม่วงสดใหม่อวบอิ่มสิบตัว เก็บไว้ทำอาหารเพิ่มให้ครอบครัวคืนนี้ ส่วนหอยเม่นสีม่วงอีกสี่สิบตัวกับเป๋าฮื้อสองหัวที่เหลือ เขาจัดใส่ตะกร้าเตรียมขายให้เหลียงจินซื่อทั้งหมด
ลู่อี้หมิงหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาเหลียงจินซื่อ
โทรศัพท์ติดอย่างรวดเร็ว เสียงห้าวใสของเหลียงจินซื่อดังขึ้นก่อน “อี้หมิงเหรอ? ฉันเพิ่งรีบกลับมาถึงอำเภอ โทรหาฉันอีกแล้ว มีของดีมาเพิ่มหรือไง?”
“อืม วันนี้ออกเก็บของทะเลโชคดี ได้เป๋าฮื้อสองหัวมาหลายตัว แล้วก็หอยเม่นสีม่วงระดับสุดยอดอีกชุดหนึ่ง” ลู่อี้หมิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ของดีหายากแบบนี้อีกแล้วเหรอ!” เหลียงจินซื่อคึกคักขึ้นมาทันที รีบถามว่า “ให้ฉันขับรถไปซื้อถึงบ้าน หรือคุณเอามาส่ง?”
“ฉันขับรถสามล้อเอาไปส่งที่ตลาดสัตว์ทะเลดีกว่า ซื้อขายกันที่เดิม” ลู่อี้หมิงตอบ
“ได้ ฉันจะรีบไปยืนรอเดี๋ยวนี้!” เหลียงจินซื่อตอบรับ แล้วนึกอะไรขึ้นได้จึงถามส่ง ๆ ว่า “จริงสิ เงินสองแสนสองหมื่นห้าพันที่โอนให้ตอนบ่าย คุณได้รับแล้วใช่ไหม?”
“ได้รับแล้ว” ลู่อี้หมิงพยักหน้า
ตอนที่ข้อความแจ้งเงินเข้าบัญชีเด้งขึ้นมาในช่วงบ่าย เขาก็ตรวจสอบแล้ว สองแสนสองหมื่นห้าพัน ครบถ้วนไม่ขาดแม้แต่สตางค์เดียว
หลังวางสาย ลู่อี้หมิงยกตะกร้าที่เต็มไปด้วยสัตว์ทะเลขึ้นรถสามล้อของที่บ้าน สตาร์ตรถแล้วมุ่งตรงไปยังตลาดสัตว์ทะเลในอำเภอ
ตลาดสัตว์ทะเลยามเย็นยังคงคึกคัก เพียงแต่ไม่แออัดและอึกทึกเท่าตอนกลางวัน เหลียงจินซื่อมารออยู่ที่เดิมก่อนแล้ว พอเห็นตะกร้าของลู่อี้หมิงก็รีบเข้ามาตรวจดูทันที
ทันทีที่เปิดฝาตะกร้า เป๋าฮื้อสองหัวสดใหม่อวบอิ่มกับเปลือกหอยเม่นสีม่วงดำมันวาวก็ปรากฏต่อสายตา คุณภาพเรียกได้ว่าเป็นระดับสุดยอด
เหลียงจินซื่อยิ้มกล่าวว่า “อี้หมิง ของของคุณคุณภาพดีเป็นอันดับหนึ่งเสมอ เป๋าฮื้อสองหัวฉันให้ตัวละสองพัน สมกับเป็นของป่าชั้นเลิศ ส่วนหอยเม่นสีม่วงฉันให้ตัวละหนึ่งร้อย รับทั้งหมด”