แคว้นอวิ๋น
ณ ห้องหนังสือในจวนมหาอำมาตย์
จูชิงหลานยื่นน้ำชาที่ชงแล้วให้สามีบนเก้าอี้ตัวใหญ่ พลางเอ่ยว่า "นายท่าน วันนี้ซื่อจื่อจะมาสู่ขอแล้ว ด้วยนิสัยมักมากในกามของเขา ข้ารับรองว่าเจ้าหล่อนจะต้องหลงใหลในความงามของเด็กสาวบ้านป่านั่นจนลุ่มหลง แต่ข้ายังหวั่นใจ เกรงว่าจะผ่านด่านอ๋องหวยอันและพระชายาไปไม่ได้ เพราะบุตรสะใภ้ในใจของพวกเขาคือเจินเอ๋อร์ของเรามาโดยตลอด"
เซี่ยฉุนเหนียนรับถ้วยชาแล้วหันไปมองนางด้วยหางตา ไม่พอใจที่นางคิดมาก "เด็กบ้านป่านั่นถูกเรารับกลับมา สักการะศาลบรรพชนและขึ้นทะเบียนตระกูลเรียบร้อยแล้ว เป็นบุตรสาวของเราโดยชอบธรรม ต่อให้อ๋องหวยอันและพระชายาจะไม่พอใจที่เปลี่ยนตัวบุตรสะใภ้ ก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้!"
เมื่อเห็นสามีมั่นอกมั่นใจถึงเพียงนี้ จูชิงหลานก็รู้สึกเบาใจลงบ้าง
เอ่ยถึงงานวิวาห์สับเปลี่ยนตัวเจ้าสาวนี้ แท้จริงแล้วมิใช่ความผิดพวกเขา โทษได้แต่โทษที่อ๋องหวยอันทะเยอทะยานเกินไป!
อยู่ในเขตปกครอง แต่กลับคิดทะนงถึงตำแหน่งนั้น!
นอกจากทะเยอทะยานแล้ว ที่สำคัญก็คือบุตรชายดีเด่นของเขา ซือหลินหลาง นั้นไม่เอาไหนเลย นอกจากชื่อเสียงฉาวโฉ่เรื่องลุ่มหลงในกาม รังแกชาวบ้าน หยาบช้าไร้คุณธรรมแล้ว ยังมีบุตรนอกสมรสกับหญิงอื่นตั้งแต่หลายปีก่อนโดยไม่ผ่านการสู่ขอ
ถึงบุตรนอกสมรสนั้นจะไม่เคยถูกเปิดเผย แต่พวกเขาก็ได้รับข่าวที่แน่นอนตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้วว่า การมีอยู่ของบุตรนอกสมรสนี้ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน!
ถามหน่อยเถิด ใครจะยอมส่งบุตรสาวที่อบรมเลี้ยงดูอย่างดีไปแต่งกับคนเช่นนี้?
จนใจพวกเขาจึงต้องทุ่มเทหาหญิงสาวผู้มีโฉมงดงามที่ถูกผู้อื่นอุปการะเลี้ยงดูมาแต่เล็ก โกหกว่าเป็นบุตรสาวที่ตกหล่นอยู่ข้างนอก รับนางกลับบ้านเพื่อให้มาแต่งแทนเจินเอ๋อร์ของพวกเขากับซื่อจื่ออ๋องหวยอัน ตอบสนองความทะเยอทะยานของอ๋องหวยอันที่ต้องการผูกสัมพันธ์กับจวนมหาอำมาตย์ของพวกเขา!
นึกถึงสิ่งใดได้ จูชิงหลานก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง "นายท่าน บิดาบุญธรรมของเด็กสาวบ้านป่านั่นยังอยู่ ข้ารู้สึกว่าเขาเป็นส่วนเกินไปสักหน่อย..."
แววตาเฉียบแหลมของเซี่ยฉุนเหนียนฉายแวบเย็นชา "สองวันนี้ยุ่งกับเรื่องรับเด็กนั่นเข้าตระกูลเลยยังไม่ได้จัดการ อีกสองวันข้าจะให้คนไปเก็บนายพรานนั่นเสีย ให้เด็กสาวบ้านป่านั่นกลายเป็นเด็กกำพร้าอย่างสมบูรณ์!"
บนหลังคา——
อู๋หลีลอบมองคนทั้งสองที่กำลังพูดคุยกันในห้องหนังสือผ่านรูหลังคากระเบื้อง ความเกลียดชังดั่งคลื่นถาโถมเข้าโจมตีทั่วร่าง ดวงตางามเปี่ยมล้นไปด้วยความเคียดแค้น เส้นเลือดสีแดงเพลิงประหนึ่งลูกธนูอาบยาพิษหมายเอาชีวิตสามีภรรยาคู่นี้!
ชาติที่แล้ว นางถูกหลอกให้มาที่ตระกูลเซี่ย ในวันนี้ ได้พบกับซือหลินหลาง ซื่อจื่อแห่งอ๋องหวยอัน
เดิมทีนั้นบุตรสะใภ้ในใจของอ๋องหวยอันและชายาคือเซี่ยยวี่เจิน ซือหลินหลาง ซื่อจื่อแห่งอ๋องหวยอัน ได้รับคำสั่งจากบิดามารดาให้มาสู่ขอในวันนี้ แต่ภายใต้การชักใยของสามีภรรยาไร้ยางอายเซี่ยฉุนเหนียนและจูชิงหลาน นางถูกผลักไปอยู่ต่อหน้าซือหลินหลาง
โฉมงดงามอันเป็นเลิศที่นางมีมาแต่กำเนิดสามารถดึงดูดซือหลินหลางผู้มากด้วยกามได้สำเร็จ เมื่อทราบว่านางเป็นบุตรสาวคนรองที่จวนมหาอำมาตย์เพิ่งตามกลับมาได้ ซือหลินหลางก็เลือกนางเป็นซื่อจื่อเฟยอย่างไม่ลังเล
นางไม่รู้เบื้องลึกของจวนอ๋องหวยอัน ยิ่งไม่เข้าใจนิสัยของซือหลินหลางซื่อจื่อผู้นี้ ตอนแรกเข้าจวนมหาอำมาตย์นางจมอยู่กับความปลาบปลื้มที่ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับญาติพี่น้อง ไร้ความระแวงยอมรับงานวิวาห์ที่เซี่ยฉุนเหนียนและจูชิงหลานจัดให้
หลังแต่งงานสิบปี ซือหลินหลางรังแกชาวบ้าน สำมะเลเทเมาหาความสุขไม่หยุดหย่อน เสี่ยวชิงเหออนุภรรยานอกจวนหอบบุตรนอกสมรสมาบุกถึงเรือน ยั่วยุและรังแก ถึงขั้นอ๋องหวยอันและพระชายาผู้นั้นไม่เพียงแต่หาเรื่องดุด่าและลงโทษนาง ยังรังแกนางที่ไม่มีบุตร ให้บุตรนอกสมรสมาเป็นบุตรบุญธรรมในนามนางเป็นบุตรสายตรง...
กระทั่งบุตรนอกสมรสนั้นถูกมารดาผู้ให้กำเนิดสั่งการ ทำให้นางติดกามโรค ยามใกล้ตายนางถึงได้รู้ว่าเซี่ยฉุนเหนียนและจูชิงหลานหาใช่บิดามารดาผู้ให้กำเนิดนางไม่ นับตั้งแต่ถูกพาเข้าจวนมหาอำมาตย์ นางก็ตกอยู่ในแผนสมรู้ร่วมคิดแต่งงานแทน!
ที่โหดร้ายกว่านั้นคือนางเพิ่งได้รู้ในตอนนี้ว่า ชาติที่แล้วการจากไปโดยไม่ร่ำลาของท่านพ่อมิใช่เพราะไม่อยากรบกวนชีวิตนาง แต่ถูกสามีภรรยาผู้เห็นแก่ตัวและอำมหิตคู่นี้สังหาร!
ลองนับเวลาดู ซือหลินหลางกำลังจะมาถึงจวนมหาอำมาตย์ในไม่ช้า อู๋หลีเก็บงำความเกลียดไว้ พยายามตั้งสติ กัดฟันหยิบท่อไม้ไผ่เล็กที่ใส่มึนเมาออกมา เล็งไปที่รูหลังคากระเบื้อง เป่ามึนเมาเข้าไปในห้องหนังสืออย่างเด็ดเดี่ยว
หลังจากเห็นสามีภรรยาล้มลง นางไม่ได้เข้าห้องหนังสือ แต่ใช้วิชาตัวเบาพุ่งตรงไปยังจวนจินเฮ่อของท่านยายเซี่ยทางทิศตะวันตกอย่างรวดเร็ว——
ชาติที่แล้วนางสวมบทบาทเป็นบุตรสาวแห่งจวนมหาอำมาตย์ ซ่อนคมเก็บความสามารถไว้ จดจ่อแต่เรียนรู้มารยาทจากสตรีมีบรรดาศักดิ์และคุณหนูทั้งหลาย โง่งมเป็นบุตรสาวที่กตัญญูและภรรยาที่ดีในสายตาคนอื่น เกรงว่าจะถูกนินทาว่าหยาบกระด้างไร้มารยาท วิชาตัวเบาที่ท่านพ่อสอนนางไม่กล้าใช้แม้แต่ครั้งเดียว บัดนี้เมื่อหวนคิดได้ ช่างอยากจะแทงตัวเองสักสองมีด!
ไม่ถึงเค่อเดียว
จวนจินเฮ่อก็ส่งเสียงร้องตะโกนของสาวใช้และแม่นมดังขึ้น
"ไฟไหม้แล้ว——ไฟไหม้แล้ว——"
"เร็วเข้า——"
"ดับไฟ——เร็วเข้าดับไฟ——"
ไม่นานนัก ผู้คนจากเรือนต่าง ๆ ในจวนมหาอำมาตย์ก็วิ่งออกมาตามเสียง เมื่อรู้ว่าไฟไหม้เรือนของท่านยาย ต่างก็ตกใจกลัว พากันไปดับไฟ
อู๋หลีกลับไปที่ห้องหนังสือเป็นที่แรกหลังจากจุดไฟแล้ว อาศัยจังหวะที่ทั้งจวนกำลังวุ่นวายดับไฟ ย้ายเซี่ยฉุนเหนียนและจูชิงหลานที่หมดสติไปยังเรือนของตน
หลังจากซ่อนคนไว้ดีแล้ว นางจึงไปปรากฏตัวที่จวนจินเฮ่อ
ไฟได้ดับลงแล้ว
นางไม่แปลกใจ เพราะนางแค่จุดไฟที่ม่านห้องนอนของท่านยายเซี่ย ทั้งจวนมีคนกว่าสิบช่วยกันดับไฟไม่ใช่เรื่องยาก
ที่นางต้องการคือผลลัพธ์ ที่สามารถดึงคนมาที่นี่ ผลลัพธ์ที่ว่าถ้าไม่เช่นนั้นนางคงไม่มีโอกาสย้ายเซี่ยฉุนเหนียนและจูชิงหลานตอนชุลมุน
ท่านยายเซี่ยตกใจ ได้ถูกส่งไปยังเรือนอื่นเพื่อสงบจิตใจแล้ว
บรรดาคนใช้ถือกะละมังยกถังยังไม่ทันสงบใจ ท่ามกลางฝูงชนมีเงาร่างหนึ่งมิได้เห็นท่าทางตกใจเหนื่อยล้าของคนใช้ กลับมีอำนาจดุดัน "มัวแต่ยืนเฉยอยู่ทำไมกัน? ไฟไหม้ขนาดนี้ ไม่รีบตกแต่งซ่อมแซมเรือน จะให้ท่านยายของข้าอยู่ในซากปรักหักพังหรือ?"
คนใช้ก็พากันวิ่งวุ่นอีกครั้งหนึ่ง
อู๋หลียืนอยู่ตรงประตูเรือน แววตาเย็นเยียบจ้องไปยังหญิงสาวผู้เหิมเกริมนั้น
นี่คือเซี่ยยวี่เจิน บุตรสาวของเซี่ยฉุนเหนียนและจูชิงหลาน!
คนใช้แยกย้ายกันไป ไม่นานเซี่ยยวี่เจินก็เห็นนางที่ยืนอยู่ตรงประตูเรือน เดินกลับมาอย่างสง่างามตรงหน้านาง สำรวจการแต่งกายเรียบง่ายของนางจนทั่ว แววตาเต็มด้วยความรังเกียจ ดุด่าว่า "วันนี้มีแขกผู้มีเกียรติมา ไม่มีใครบอกเจ้าหรือว่าต้องแต่งกายให้งดงาม? ถ้าทำให้จวนมหาอำมาตย์ขายหน้า อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจเจ้า!"
อู๋หลีมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย ใบหน้าเรียวรูปเมล็ดแตงที่แต่งแต้มอย่างประณีต 'ปากร้าย' คือคำบรรยายฤทธิ์ดีของนางที่สุด
ชาติที่แล้ว หลังจากนางแต่งกับซือหลินหลาง เซี่ยยวี่เจินก็ได้สมใจแต่งกับคนรัก อ๋องเหิง ซืออู่จวิ้น
แต่เพราะเซี่ยยวี่เจินใช้วิธีที่ไม่ชอบมาพากลบีบบังคับให้อ๋องเหิงแต่งนาง หลังแต่งงานอ๋องเหิงก็เมินเฉย ทั้งยังถูกความผิดฐานกบฏของท่านตาอวิ้นหนิงกงพัวพัน ถูกลดฐานะเป็นสามัญชนแล้วหายตัวไปอย่างลึกลับ เซี่ยยวี่เจินในชั่วข้ามคืนไม่เพียงแต่ต้องกลายเป็นสตรีอนาถาจากชายาอ๋องเหิง ยังถูกตระกูลเซี่ยที่คิดรักษาตัวรอดถอดชื่ออย่างไร้ความปรานี จนต้องอดตายบนท้องถนน...
ในใจพลางยิ้มเยาะผลกรรมของเซี่ยยวี่เจินในชาติก่อน ปากนางก็ไม่เกรงใจ "แขกผู้มีเกียรติมาเยือน มีท่านพ่อท่านแม่เป็นเจ้าภาพต้อนรับ ข้าเป็นหญิงสาวยังไม่ออกเรือน จะแต่งกายงดงามไปทำไม? จวนมหาอำมาตย์ไม่ใช่หอนางโลมในซ่อง อย่าบอกนะว่าต้อนรับแขกยังต้องให้หญิงในจวนทำกิริยายั่วยวนปรนนิบัติ?"
"เจ้าว่าอะไรนะ?" ได้ยินคำของนาง เซี่ยยวี่เจินใบหน้ายาวทันที แววตาลุกวาวด้วยโทสะ
ขณะนั้นเอง เซี่ยฝูผู้ดูแลจวนกำลังเช็ดเหงื่อวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ตะโกนว่า "คุณหนู! ซื่อจื่อมาแล้ว!"
เซี่ยยวี่เจินขึงตาใส่อย่างไม่พอใจ "มาก็มาแล้ว เจ้าตื่นตระหนกอะไร?"
เซี่ยฝูตั้งสติ พูดเสียงลนลานว่า "แต่นายท่านกับฮูหยินหายตัวไปแล้ว! ได้ยินคนใช้บอกว่าพวกเขาคุยกันอยู่ในห้องหนังสือ แต่ข้าไปหาในเรือนหลักจนทั่วก็ไม่เห็นนายท่านกับนายหญิง!"
เซี่ยยวี่เจินขมวดคิ้วจึงเพิ่งสังเกตว่าไฟใหม้จวนจินเฮ่อ พ่อกับแม่กลับไม่มีวี่แววเลย