จางฝานรูม่านตาหดเล็กลง จ้องเขม็งไปยังหุ่นไม้
ชั่วขณะที่อีกฝ่ายลงมือสังหารคนเมื่อครู่ แม้เขาจะมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวใด ๆ แต่ญาณกลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกหวาดหวั่นอย่างยิ่ง
ไม่ใช่การโจมตีวิญญาณ และไม่มีการสัมผัสทางกาย
ราวกับว่ารอบตัวหุ่นไม้มีสนามพลังไร้รูปอยู่ชั้นหนึ่ง แล้วจู่ ๆ พลังไร้รูปสายหนึ่งก็ปะทุขึ้น สังหารชายชรา!
เขาคล้ายจะเข้าใจบางอย่างอยู่ราง ๆ ทว่าประกายความคิดนั้นวาบขึ้นเพียงชั่วครู่ก็เลือนหายไป
แปะ!
ในตอนนั้นเอง คนในหน่วยที่เห็นชายชราตายกับตา ก็พลันฝืนต่อไปไม่ไหว เท้าอีกข้างเหยียบลงบนพื้น
กร๊อบ!
เสียงทึบดังขึ้นในพริบตา คนผู้นั้นก็กลายเป็นหุ่นไม้เหมือนชายชรา สิ้นใจลงอย่างแท้จริง
อากาศรอบด้านเงียบสนิท ทุกคนเกร็งร่างจนตึง
เพราะตั้งแต่ชายชราล้มลงจนถึงตอนนี้ ผ่านไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ ท่าทางของหุ่นไม้กลับไม่เปลี่ยนแปลงเลย ทำให้คนบางคนในคณะใกล้จะฝืนต่อไปไม่ไหว
กร๊อบ! กร๊อบ!
เสียงทึบดังขึ้นติดกันสองครั้ง ความหนาวเย็นแผ่ซ่านอยู่ในใจของผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ ณ ที่นั้น
ตายไปอีกสองคน!
ช่วงเวลานี้ผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน ไม่รู้เวลาล่วงเลยไปนานเท่าไร ในที่สุดหุ่นไม้ก็ขยับ ทุกคนจึงค่อยผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก
จากนั้นหุ่นไม้ก็กระโดดอยู่กับที่ ตีลังกา แล้วตั้งท่ากลับหัวโดยใช้ศีรษะยันพื้น...
ทุกคนทำตามทีละคน จนกระทั่งเงาของหุ่นไม้ถูกความมืดกลืนหายไป พวกเขาจึงทรุดลงกับพื้นราวกับเพิ่งผ่านศึกใหญ่มา
หลิวชุนกำลังจะสั่งให้ทุกคนพักสักครู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากถนนตะวันออกสายที่สี่ซึ่งอยู่ไกลออกไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป รีบนำทุกคนมุ่งหน้าไปที่นั่น
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
“ท่านแม่ ลืมตาสิ ข้าเป็นลูกสาวของท่านนะ!”