“รนหาที่ตาย!”
เห็นชราพุ่งเข้ามา หลิวชุนก็ตวาดเสียงดุดัน ก่อนยกเท้าเตะออกไป
ปัง!
ชราร้องโหยหวน ร่างกระแทกกำแพงอย่างแรง
ทันใดนั้นหลิวชุนก็พุ่งเข้าประชิด ดาบยาวในมือเปล่งแสงแดงจาง ๆ ฟันใส่ชรา
ฉัวะ!
ร่างของชราถูกฟันขาดเป็นสองท่อน เลือดสาดกระเซ็น
จางฝานกับพวกหยุดอยู่กลางลาน มองหลิวชุนสังหารชราที่กลายเป็นปีศาจร้ายได้ในพริบตา ความรู้สึกในใจผันผวนไม่หยุด
ที่แท้สัตว์ประหลาดที่กลายเป็นปีศาจร้ายก็ฆ่าได้ง่ายขนาดนี้!
ที่แท้หลิวชุนก็แข็งแกร่งถึงเพียงนี้!
จางฝานหดรูม่านตาลงฉับพลัน จ้องมองศพชราที่ถูกฟันขาดเป็นสองท่อนเขม็ง
ยังไม่ตาย!
ศพที่แยกออกจากกันกลับยังคงบิดกระเสือกกระสน ตรงรอยตัดงอกเนื้ออ่อนขึ้นมานับไม่ถ้วน ดูท่ากำลังจะสมานเข้าหากัน
“เข้ามากันให้หมด”
หลิวชุนกวักมือเรียกจางฝานกับพวก
จางฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ลังเล เดินเข้าไปในห้อง
สมาชิกที่เหลืออีกสี่คนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามเข้ามาอย่างอ้อยอิ่ง
ภายในห้อง จางฝานระแวดระวังเต็มที่ เขามองศพชราที่ใกล้จะสมานกัน จากนั้นเหลือบมองชายหญิงที่กอดกันร้องไห้ แล้วจึงหันไปมองหลิวชุน
“ไม่เลว นิสัยใจคอเช่นนี้ เหมาะกับการเป็นผู้ลาดตระเวนยามค่ำของพวกเราทีเดียว”
หลิวชุนมองจางฝานอย่างชื่นชม พลางยกดาบฟันศพชราที่ใกล้จะสมานกันให้แยกออกอีกครั้ง
เขาเหลือบมองสมาชิกทั้งสี่ที่อยู่ด้านหลังจางฝาน แล้วพ่นคำว่า “สวะ” ออกมา
จากนั้นจึงพูดกับจางฝานว่า
“จำไว้ให้ดี คนที่กลายเป็นปีศาจร้าย หากต้องการฆ่าให้ตายสนิท มีเพียงวิธีเดียว คือทำลายศพให้สิ้นซาก!”