ซางจี๋โม่เงียบอยู่นาน แต่ก็ยังไม่ยอมเขียนคำตอบลงไป
ปั๋วเสวี่ยอี๋เอ่ยช่วยคลี่คลายสถานการณ์ว่า “ข้อนี้ฉันเองก็คิดคำตอบไม่ออกเหมือนกัน พวกเราข้ามไปเถอะ”
“แบบนั้นไม่ได้สิ!” จงเย่าเหยากระโดดออกมาแย้งทันที
เสิ่นเจียงเยี่ยนพยายามดึงเธอไว้แต่ไม่ทัน เขาหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
“แต่เดิมกิจกรรมช่วงนี้ก็จัดขึ้นเพื่อให้ทุกคนได้รู้จักมุมมองเรื่องความรักของกันและกัน ถ้าไม่ตอบตามตรง แล้วจะได้ยังไงล่ะ?”
รู้จักกันและกัน ตอบตามตรง… ซางจี๋โม่เม้มปาก “คุณพูดถูก”
เขาก้มหน้าลงเขียนคำตอบบนกระดาน ปั๋วเสวี่ยอี๋เห็นแล้วก็ทำได้เพียงเขียนตาม
【เดิมทีก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับปั๋วเสวี่ยอี๋ แต่พอเทียบกับจงเย่าเหยาแล้ว เธอช่างรู้ใจคนเหลือเกิน】
【ยอมแล้ว รู้สึกว่าซางจี๋โม่มองจงเย่าเหยาแล้วจนปัญญามาก】
ทั้งสองคนเปิดคำตอบให้ดู ปั๋วเสวี่ยอี๋เขียนว่า：【แสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาตรง ๆ】
ส่วนซางจี๋โม่เขียนว่า：【แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ】
“พรืด” จงเย่าเหยาหัวเราะออกมาอย่างไม่ไว้หน้า
แต่คราวนี้ไม่มีคนด่าเธอมากนัก เพราะทุกคนกำลังหัวเราะกันอยู่
【ใจเสาะขนาดนี้เลยเหรอ ฮ่า ๆ ๆ】
【พูดจริงนะ คนแบบนี้แหละเวลาหึงจะหึงแรงที่สุด】
【เอ่อ ซางจี๋โม่เขียนส่ง ๆ ไปหรือเปล่า รู้สึกว่าไม่ใช่นิสัยเขาเลย】
ลู่เหนียนกลั้นหัวเราะ พลางมองซางจี๋โม่อยู่นานด้วยความประหลาดใจ
สุดท้ายทีมของซางจี๋โม่ได้ 4 คะแนน
จงเย่าเหยายังคิดจะพูดอะไรที่ไม่รู้จักกาลเทศะต่อ แต่เสิ่นเจียงเยี่ยนจ้องเธอเขม็ง ราวกับถ้าเธอพูดจาเหลวไหลอีก เขาจะปิดปากเธอเสียเดี๋ยวนั้น