สุดท้ายจงเย่าเหยากับซางจี๋โม่ก็ต้องช่วยกันทำความสะอาดชั้นสอง
ในเนื้อเรื่องไม่ได้เป็นแบบนี้สักหน่อย จงเย่าเหยาไม่พอใจ นางเอกกับพระเอกควรจะอยู่ทีมเดียวกันต่างหาก นางเอกทำงานอย่างอดทนและละเอียดลออ จนพระเอกประทับใจ
ตอนนี้เธอกลับได้อยู่ทีมเดียวกับซางจี๋โม่ ตามบทบาทตัวประกอบหญิง เธอจะปล่อยโอกาสให้ได้อยู่กันตามลำพังแบบนี้ไปได้ยังไง
แต่จะยั่วยวนพระเอกยังไงดีนะ? แถมต้องเป็นการยั่วยวนแบบไม่รู้จักดูสถานการณ์ ชวนให้คนรำคาญอีก...จงเย่าเหยาถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม เธอไม่มีประสบการณ์เรื่องนี้เลยสักนิด
ขณะที่จงเย่าเหยากำลังครุ่นคิด มือของชายหนุ่มที่ข้อนิ้วเรียวยาวก็ยื่นมาตรงหน้า ปลายนิ้วคีบผ้าขี้ริ้วสะอาดผืนหนึ่งไว้
“ไปเช็ดโต๊ะกับเก้าอี้ในแต่ละห้องเถอะ” ซางจี๋โม่ยื่นผ้าขี้ริ้วให้เธอ
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเรียกชื่อเธอ “เย่าเหยา”
“?” จงเย่าเหยาสะดุ้งทั้งตัว มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
ดวงตาของเธอกระจ่างใส ความคิดอ่านไม่อาจปิดบังได้เลย ซางจี๋โม่ถูกสายตาตรงไปตรงมาคู่นั้นมองจนหัวใจอุ่นวาบ จึงอดรู้สึกกระดากอายปนขุ่นเคืองขึ้นมาไม่ได้
เมื่อครู่อู๋หมิงเซวียนก็เรียกเธอแบบนี้ไม่ใช่หรือ? ตอนนั้นเธอยังไม่เห็นมีปฏิกิริยาอะไรเลย
อ้อ เขาเกือบลืมไปแล้ว จงเย่าเหยารู้จักแขกรับเชิญชายอีกสามคนอยู่ก่อนแล้ว มีแค่เขาคนเดียวที่เธอไม่สนิทด้วย ต้องให้แก้หลายครั้งกว่าเธอจะยอมเรียกชื่อเขา แต่กับรุ่นพี่รุ่นน้องอย่างเสิ่นเจียงเยี่ยนกลับเรียกได้คล่องปากนัก