จงเย่าเหยาพิงอยู่ในอ้อมแขนซางจี๋โม่ กะพริบตาปริบ ๆ แล้วหยุดคิดไปเสียอย่างนั้น
เธอรู้สึกเหมือนถูกจูบจนมึนไปหมด
“ระบบ ซางจี๋โม่บอกว่าเขา...ชอบฉัน” จงเย่าเหยาพูดอย่างงุนงง “ตอนนี้ทำยังไงดี?”
“อ๊ากกกกกก!” ระบบกรีดร้อง “โฮสต์รู้ไหม เมื่อกี้ไฟในพื้นที่ระบบดับหมดเลย ฉันนึกว่าไฟดับเสียแล้ว!”
“แล้วตอนนี้พวกคุณสองคนมากอดกันได้ยังไง! ที่แท้ไม่ใช่ไฟดับ แต่เป็นห้องมืดในตำนานเหรอ? เมื่อกี้จูบกันใช่ไหม?!”
จงเย่าเหยาถูกระบบตะโกนใส่จนหน้าแดง เธอหงุดหงิดขึ้นมา “ก็แค่เขาจู่ ๆ มาจูบฉันทีหนึ่งเอง อย่าทำให้มันเว่อร์ขนาดนั้นได้ไหม”
“เธอโตเป็นระบบผู้ใหญ่แล้วนะ เพื่อนร่วมชั้นข้างห้องของเธอแต่งงานแล้วหย่ากันไปตั้งกี่รอบ แค่เห็นคนจูบกันต้องตกใจขนาดนั้นเลยหรือไง?”
“พระเอกยังบอกว่าจะช่วยฉันจัดการนางเอกด้วย แบบนี้จะทำยังไงดี?”
คราวนี้ระบบที่โสดมาตั้งแต่เกิดกลับถูกกระแทกใจเสียก่อน ข้อมูลบนตัวกะพริบวูบวาบอย่างห่อเหี่ยว
จงเย่าเหยา “...ขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว”
ระบบสงบลง “โฮสต์ พวกเราควรรักษาบทบาทของตัวเองไว้ก่อน ส่วนเนื้อเรื่องค่อยหาทางแก้ทีหลัง”
“พระเอกจะทำตามใจตัวเองแค่ไหนก็ไม่ถูกหักคะแนน พวกเราต้องยึดมั่นในปณิธานเดิม รักษาเงินเดือนไว้ให้ได้”
เมื่อคิดถึงความเกลียดชังและความยึดติดที่ตัวประกอบหญิงมีต่อนางเอก ข้อเสนอที่เย้ายวนใจเช่นนี้จากซางจี๋โม่ เธอไม่มีทางไม่หวั่นไหว
ดังนั้นตอนนี้จึงปฏิเสธซางจี๋โม่ไม่ได้
จงเย่าเหยาดิ้นขยับเล็กน้อยในอ้อมแขนเขา วางฝ่ามือทาบอกแล้วผลักเขาออกห่างนิดหนึ่ง “ฟังฉันก่อน”