ตลอดกิจกรรมทั้งวัน ซางจี๋โม่คอยดูแลจงเย่าเหยาอยู่ไม่ห่าง
ต้องยอมรับว่า วิธีการเข้าหาเธอในตอนแรกของเขามีปัญหาอยู่สักหน่อย แต่ก็เอาใจใส่เธอมากจริง ๆ
ปัญหาเดียวก็คือ...
“ไม่เป็นไร เรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว” ซางจี๋โม่พูดกับจงเย่าเหยาอย่างอ่อนโยน
“คุณดีขนาดนี้ ผมก็อยากดูแลคุณให้มากหน่อย จะปล่อยให้คุณเหนื่อยได้ยังไง” พูดจบเขาก็เหลือบมองเสิ่นเจียงเยี่ยนอย่างแนบเนียน
ทำไมยังแขวะกันอีกล่ะ? ชั่วขณะหนึ่ง ความหงุดหงิดที่มีต่อซางจี๋โม่กลบความกลัวว่าจะตกงานไปเสียมิด เสิ่นเจียงเยี่ยนจึงอดโต้กลับไม่ได้
“ระหว่างผมกับรุ่นน้อง ไม่เคยพูดกันหรอกว่าใครต้องดูแลใคร เราสนิทกันขนาดนี้จนไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่าต้องมาคิดเรื่องนั้น”
“งั้นคงเป็นเพราะผมอ่อนไหวเกินไปมั้ง” ซางจี๋โม่ยิ้มบาง ๆ “ผมแค่ทนเห็นเธอลำบากไม่ได้เท่านั้นเอง”
ทั้งคู่พูดจาประชดประชันกันเสียจนแปลก ๆ ไม่ใช่แค่จงเย่าเหยาเท่านั้น แม้แต่เว่ยหว่านหว่านที่ยืนดูอยู่ยังรู้สึกหวาดหวั่น