“ฉันเหมือนจะ...โดนวางยา”
“อะ...อะไรนะ?” จงเย่าเหยาลืมตาโต
ยาที่พระเอกมักโดนวาง ก็คงมีแค่...ยาชนิดนั้นสินะ!
ในห้องเปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นฉ่ำ เธอถึงเพิ่งรู้สึกว่าร่างของซางจี๋โม่ใต้ฝ่ามือ แม้จะมีเสื้อผ้าคั่นอยู่ก็ยังร้อนผ่าวจนน่าตกใจ
“ฉันเดาเอา” ซางจี๋โม่หอบหายใจเบา ๆ พลางวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล “ที่ร้านอาหารฉันดื่มไวน์เชอร์รีเปรี้ยวไปแค่แก้วเล็ก ๆ ไวน์ผลไม้มีดีกรีต่ำมาก ไม่น่าทำให้เมาหรอก”
จงเย่าเหยาขมวดคิ้วทันที “มือคุณเจ็บอยู่แท้ ๆ ยังจะดื่มเหล้าอีก”
ซางจี๋โม่หัวเราะเสียงอู้อี้ “คุณเป็นห่วงผมด้วย”
เขายกมือให้จงเย่าเหยาดู “ทำแผลแล้ว เป็นแค่แผลเล็ก ๆ เดี๋ยวก็หาย”
“แต่ในเหล้าแก้วนั้นอาจมีคนใส่ยาไว้” เสียงหอบหายใจของซางจี๋โม่ชัดขึ้นเรื่อย ๆ “ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า...ทั้งตัวร้อนมาก”
“แต่พอได้กอดคุณก็รู้สึกดีขึ้นเยอะ”
นี่มันคำพูดอะไรกันเนี่ย! จงเย่าเหยาทุบอกเขาจนดังปึงปัง
“ย...ยาชนิดนี้ แล้วกอดฉันจะช่วยอะไรได้!”
“ฉันไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นกับคุณเด็ดขาด”
แม้ถูกทุบ ซางจี๋โม่ก็ไม่หลบ ยังกอดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย คางวางอยู่บนกระหม่อมของเธอ น้ำเสียงทั้งต่ำทั้งแหบพร่า “ฉันรู้ ฉันไม่ทำอะไรคุณหรอก”
จงเย่าเหยาทำหน้าไม่เชื่อ “งั้นก็ปล่อยฉันสิ!”
“ไม่เอา” ซางจี๋โม่กระชับวงแขน “ขอกอดสักพักก็พอ”
จงเย่าเหยารู้สึกได้ว่าเขาไม่ค่อยปกติ จึงนอนนิ่งไม่กล้าขยับ สายตาที่ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนตกลงบนอกของเขา