ขบวนรถแล่นไปตามทางที่มีต้นไม้ยักษ์เรียงรายอยู่อีกครึ่งชั่วโมงกว่า ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เริ่มเปิดโล่ง
กำแพงคอนกรีตสูงตระหง่านผุดขึ้นจากแนวเส้นขอบฟ้า ด้านบนขึงลวดหนาม มีป้อมยามทุก ๆ หลายสิบเมตร ทหารยามถือปืนยืนอยู่บนที่สูง กวาดสายตามองผู้คนและรถที่สัญจรไปมานอกกำแพง
ใต้กำแพงมีประตูเหล็กเปิดไว้ ด้านหน้ามีแถวยาวเหยียด เสียงผู้คนดังอื้ออึง
เยว่ปู้หว่านมองออกไปนอกหน้าต่างรถ มองเห็นกำแพงนั้น ในใจพลุ่งพล่านด้วยอารมณ์ซับซ้อน วันสิ้นโลกมาไม่ถึงเดือน มนุษย์เริ่มสร้างกำแพงแล้ว
รถบ้านค่อย ๆ หยุดที่ทางเข้า
เจ้าหน้าที่ในชุดป้องกันเดินเข้ามา เคาะกระจกรถ ในมือถือแบบฟอร์มปึกหนึ่ง น้ำเสียงแหบพร่าและอ่อนล้า
“ตรวจเข้าเมือง ทุกคนลงรถ เข้าแถว มาทีละคน”
เยว่ปู้หว่านผลักประตูรถกระโดดลงไป ไม่ได้สวมหมวกกันน็อก ผมยาวสลวยสีเงินเหลือบชมพูส่องประกายวาววับท่ามกลางแสงแดด ผู้คนที่ต่อแถวรอบ ๆ หันมามองเป็นตาเดียว บางคนมองอยู่นาน บางคนก้มลงมองเสื้อผ้าที่สกปรกมอมแมมของตัวเองแล้วเงียบไป
รถบ้านป้อมปราการวันสิ้นโลกคันนั้น รถบรรทุกเสบียงคันใหญ่ และกลุ่มคนที่ห่อหุ้มด้วยชุดป้องกันตั้งแต่หัวจรดเท้า
นักศึกษากลุ่มหนึ่งที่ต่อแถวด้านหลังแสดงความอิจฉาริษยาออกทางสายตาอย่างปิดไม่มิด จ้าวเหล่ยกลืนน้ำลายลงคอ ความโลภในแววตาแทบจะล้นทะลักออกมา
เข้าเมืองต้องจ่ายแต้ม พวกเขาไม่มีเงินติดตัวแม้แต่น้อย แม้แต่ค่าเข้าเมืองก็ควักไม่ไหว
จ้าวเหล่ยกัดฟันเดินไปถามเจ้าหน้าที่ว่ามีวิธีอื่นเข้าเมืองหรือไม่ เจ้าหน้าที่ไม่ยอมเงยหน้า
“ไม่มีแต้มก็ลงบัญชีไว้ก่อนได้ เข้าเมืองแล้วจะจัดสรรงานให้ หักจากค่าจ้าง ต่อไป”
ขั้นตอนเข้าเมืองซับซ้อนกว่าที่คิด เริ่มจากตรวจร่างกาย วัดอุณหภูมิ วัดความดัน ดูว่ามีบาดแผลตามตัวหรือไม่ เข้าแถวนานเกือบชั่วโมง เยว่ปู้หว่านนั่งบนม้ายาวรอผล เยว่หลิงยื่นหัวออกมาจากปกเสื้อ กระพือปีกเบา ๆ
“เจ้านาย เครื่องมือที่นี่บ้านนอกจัง”
เยว่ปู้หว่านตอบในใจว่า “วันสิ้นโลกแล้ว มีเครื่องมือก็ดีเท่าไหร่แล้ว” ทั้ง ๆ ที่ประเทศรู้ข่าวล่วงหน้าจึงเตรียมการมาได้อย่างเต็มที่ขนาดนี้ ที่อื่นในต่างประเทศตอนนี้คงวุ่นวายจนเป็นโกลาหล