แสงสีขาวสลายไป เยว่ปู้หว่านยืนอยู่ในห้องภายในป้อมปราการเบส
ม่ออู๋วั่งรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว ราวกับว่าเขาคำนวณเวลาที่เธอกลับมาได้ เมื่อเห็นเธอ ดวงตารูปดอกท้อคู่นั้นก็โค้งเล็กน้อย
เธอยังทรงตัวไม่ทันดี ม่ออู๋วั่งก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว โดยไม่ถามอะไร ก่อนอื่นก็รั้งเธอทั้งคนเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน แรงสั่นเบา ๆ แต่สุขุมมั่นคง
ใบหน้าของเยว่ปู้หว่านซุกอยู่ในอกของเขา มือของเธอค่อย ๆ ประคองไว้ข้างหน้าเธอ แล้วหัวเราะเบา ๆ: "ฉันกลับมาแล้ว"
ม่ออู๋วั่งยกมือขึ้น ปลายนิ้วของเขาลูบที่ไหล่และแขนของเธออย่างประณีต เสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่ได้: "มีบาดแผลไหม? เหนื่อยไหม?"
"แค่ถลอกนิดเดียวเอง จัดการเรียบร้อยแล้ว ไม่เป็นไร" เยว่ปู้หว่านเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วยิ้มเบา ๆ
"ฉันมีของขวัญมาให้ ดูสิว่าชอบไหม" ม่ออู๋วั่งคลายอ้อมกอดออก แล้วหยิบของขวัญจากพื้นที่เก็บของออกมา กองทองคำและแร่จำนวนมหาศาลวางแผ่อยู่บนโต๊ะ
ทองคำทั้งหมด 2 ล้านชั่ง รวมถึงแร่ดาราหายากนานาชนิด ที่สะดุดตาที่สุดคือแร่แกนกลางดวงดาวขนาดเท่ากำปั้นหนึ่งก้อน ซึ่งแร่ชนิดนี้ราคาตลาด 0.1 กรัมก็ต้องใช้เงินดาว 1 หมื่นเหรียญ และทั้งก้อนหนักถึง 200 กรัม มูลค่าถึง 20 ล้านเหรียญดาว ทั้งก้อนเปล่งประกายแสงสีน้ำเงินเจิดจ้า พลังงานเข้มข้น
ชายคนนี้มักจะจำทุกสิ่งที่เธอต้องการ จำเป็น และชอบได้อย่างเงียบ ๆ และเตรียมไว้ให้เธอล่วงหน้าเสมอ
"ฉันชอบมาก" เยว่ปู้หว่านมองสมบัติตรงหน้า ความอบอุ่นเต็มเปี่ยมในใจ
"ฉันก็มีของขวัญให้เธอเหมือนกัน" เธอหยิบของขวัญที่เตรียมไว้ออกมา โล่พลังงานระดับสูง ชาชั้นดีพร้อมชุดน้ำชาประณีต กาแฟพรีเมียม และตุ๊กตาตัวแทนสองตัว ตั๋วยกเว้นโทษดันเจี้ยนสองใบ และตั๋วดันเจี้ยนเลือกเองสองใบ