"คุณเรียกพวกเขาหรือ?" หลินเฟิงและอาจิ่วเดินเข้ามาจากประตู แต่ละคนลากศพทหารรับใช้ที่หมดลมหายใจแล้วคนหนึ่ง เหมือนลากสุนัขตายสองตัว ทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี แล้วปัดฝุ่นบนมือ
ฉือโถว เถี่ยหนาน ฮวา ม่านสิง ลู่เฉิน และพี่น้องสองคนเดินตามมาข้างหลัง เงาของพวกเขาทอดยาวในแสงที่ประตู
เมื่อเยว่ปู้หว่านเดินเข้าไปในห้อง พื้นเต็มไปด้วยเศษเนื้อที่น้ำซุปคลุมไม่มิด
เนื้อบางชิ้นมีรูปร่างคล้ายมือนิ่งของเด็กเล็ก พวกเขากำลังกินอะไรไม่ต้องเดาให้ยาก
ทุกคนเห็นแล้วสีหน้าเปลี่ยนทันที: "ที่แท้ก็เป็นมนุษย์กินคน ปีศาจกินคนชัดๆ"
ฮวา ม่านสิงถึงได้สัมผัสถึงความโหดร้ายของวันสิ้นโลกอย่างแท้จริง รู้สึกคลื่นไส้จะอาเจียน
เยว่ปู้หว่านไม่มองพวกเขา เธอมองผู้หญิงที่ถูกมัดอยู่บนเตียง ร่างกายยังมีสายเจาะเลือดต่ออยู่ ขาข้างหนึ่งเต็มไปด้วยเลือด มีผ้าพันแผลอย่างม้วนๆ เธอลืมตาครึ่งหนึ่ง ดวงตาไร้โฟกัส ใกล้จะตาย
หลินเสี่ยวเหอและหลินเสี่ยวซู่วิ่งขึ้นมาจากด้านหลัง เมื่อเห็นคนบนเตียง ร่างกายของทั้งคู่แข็งทื่อพร้อมกัน: "พี่เฟิง... พี่เฟิง..."
เสียงของหลินเสี่ยวเหอสั่นเครือ เธอวิ่งเข้าไปพยายามแกะเข็มขัดที่มัดอยู่ มือสั่นจนแกะไม่ออก น้ำตาไหลลงบนแขนของเฟิงอวี้: "พี่เฟิง พวกเรามาช่วยคุณแล้ว"
หลินเสี่ยวซู่ยืนอยู่ข้างๆ จับมืออีกข้างของเธอแน่น ร่างกายสั่นเทา
เยว่ปู้หว่านเดินเข้าไป ยกมือกวาด ใบมีดลมตัดเข็มขัดขาด เธอหยิบยาหลอดหนึ่งให้หลินเสี่ยวเหอป้อนให้
ร่างกายของเฟิงอวี้ขยับเล็กน้อย สายตาที่เหม่อลอยค่อยๆ โฟกัส เห็นใบหน้าพร่ามัวของหลินเสี่ยวเหอและหลินเสี่ยวซู่ มุมปากกระตุกเล็กน้อย: "พวกเธอยังมีชีวิตอยู่ ดีเหลือเกิน" พูดจบก็หมดสติไป
"พี่เฟิง!"
คุณชายไป๋ยังนอนแผ่บนพื้น ขาอ่อนแรงลุกไม่ขึ้น เมื่อเห็นเยว่ปู้หว่านเดินใกล้ก็ถอยหนีอย่างตกใจ: "พวกคุณเป็นใคร? ฆ่าฉันไม่ได้! พ่อฉันคือหวังหยางเว่ย—เขตพื้นที่ฐานหวยเหอ! ถ้าพวกคุณฆ่าฉัน เขาจะไม่ปล่อยผ่านพวกคุณแน่!"
ฉูโหยวเว่ยหมอบอยู่กับพื้น มือปิดหน้า อีกมือยังอยู่ที่เป้ากางเกง พลันใช้พลังธาตุไฟพุ่งโจมตีพวกเธอ แต่ถูกอาจิ่วเหวี่ยงมีดน้ำแข็งตัดข้อมือขาดทันที