เยว่ปู้หว่านเดินเข้าไปในสวนผลไม้แห่งที่สอง ป่าท้ออัคคี
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในป่า คลื่นความร้อนก็พวยพุ่งเข้าใส่หน้า
อากาศบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่นโปร่งใสในอุณหภูมิสูง ดินใต้เท้าร้อนผ่าวจนรองเท้าแทบละลาย แค่หายใจก็รู้สึกเหมือนลำคอมีควันพวยพุ่ง ใบไม้บนต้นเป็นสีแดงเข้ม ขอบใบเรืองแสงสีทอง ลำต้นสีน้ำตาลดำ เมื่อสัมผัสก็ร้อนมือ ต้นไม้ทุกต้นแผ่ไอร้อนแรงกล้าออกมาไม่หยุด
คนธรรมดาอยู่ที่นี่แค่ไม่กี่นาทีก็จะเวียนหัวตาลาย ปากแห้งคอแห้ง ผิวหนังถูกแผดเผาจนแสบร้อน
เยว่หลิงโผล่ออกมาจากหัวไหล่ของเธอ โบกมือน้อย ๆ พัดลม ถึงนางจะไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิ แต่ก็ยังทำท่าพัดลม
"นายท่าน ต้นไม้กับผลนี่มีพลังธาตุไฟนะเจ้าคะ ใช้เป็นวัสดุเล่นแร่แปรธาตุได้ กินผลแล้วทำให้ร่างกายอบอุ่นได้ทั้งวัน รักษาอาการมดลูกเย็น ความชื้นในร่างกายหนักได้ดีมาก"
เยว่ปู้หว่านสวมชุดต่อสู้สีดำที่เย็นในตัว ถุงมือเปิดนิ้ว บู๊ตมาร์ติน เข็มขัดประดับหนังหัวเข็มขัดเงิน คลุมผ้าคลุมมีฮู้ด
ชุดนี้เธอเปลี่ยนมาจากตู้เสื้อผ้าเสมือนจริง มีระบบปรับอุณหภูมิอัตโนมัติ ต่อให้อยู่ในสภาพแวดล้อม 60 องศา เธอก็ยังรู้สึกเหมือนอยู่ในห้องแอร์ 20 องศา เย็นสบาย
เธอมองป่าท้ออัคคีที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น เป็นวันรวยอีกวันแล้ว
เธอเก็บผลท้ออัคคี 300 ลูกที่ภารกิจต้องการก่อน
มุมมองช่วยเหลือทำสัญลักษณ์เวลานับถอยหลังสุกของผลไม้ทั้งหมด เธอแค่เดินไปยังตำแหน่ง รอผลหลุด มือแห่งวายุรับไว้ เก็บเข้าพื้นที่มิติ
หนึ่งลูก สองลูก สิบลูก ร้อยลูก
ประสิทธิภาพเร็วเกินปกติ
ใต้ต้นไม้ไกลออกไปไม่กี่ต้น มีคนสามคนนั่งยอง ๆ หายใจหอบอยู่บนพื้น ชายร่างบึก คนหนึ่ง ชายผอมสูง คนหนึ่ง และชายอ้วนเตี้ยคนหนึ่ง
หน้าของสามคนแดงเหมือนกุ้งสุก เสื้อผ้าชุ่มเหงื่อแนบติดตัว ผมร้อนจนมีไอร้อนลอย เหมือนเพิ่งถูกหยิบออกจากลังถึง ริมฝีปากแห้งแตก คอเป็นควัน เหงื่อหยดลงดินก็ระเหยทันที ไม่ทิ้งแม้แต่รอยน้ำ
"แม่เจ้า ร้อนจัง ร้อนจะตาย ผลร้อนขนาดนี้จะกินยังไง จับยังร้อนมือเลย ฉันไม่ไหวแล้ว"