แสงสีขาวจากการวาร์ปดันเจี้ยนจางหายไป เยว่ปู้หว่านพบว่าตัวเองยืนอยู่ตรงขอบของสวนผลไม้ที่ไร้จุดสิ้นสุด บนต้นไม้เต็มไปด้วยผลไม้สีเหลืองทอง อากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมของผลไม้เข้มข้น หวานจนเลี่ยน หวานจนคอของเธอรู้สึกระคายเล็กน้อย เธอยังไม่ได้ทันสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียด เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นข้างหู
“ติ๊ง——ดันเจี้ยนมหกรรมเก็บเกี่ยวเปิดใช้งาน ภารกิจ: เก็บผลไม้สุกสี่ชนิด——ผลระฆังทอง ผลน้ำค้างหยก ท้อเพลิง และหลี่แสงจันทร์ อย่างละสามร้อยลูก จำกัดเวลาสิบวัน ผลไม้สุกจะหล่นจากต้น ตกถึงพื้นคือสุก ตกถึงพื้นคือวิ่งหนี ระวังอสูรเก็บเกี่ยว อย่าไปหาเรื่องมัน มันจะโจมตีผู้เล่น กฎที่เหลือกรุณาค้นหาด้วยตัวเอง ทำภารกิจสำเร็จได้รับรางวัลห้าร้อยแต้มสะสม ล้มเหลวหักหนึ่งพันแต้มสะสม ผู้มีแต้มสะสมไม่เพียงพอจะถูกลบออกจากระบบ กรุณาไปรายงานตัวที่เจ้าของฟาร์มคาร์โลเพื่อรับภารกิจและถุงเก็บผลไม้ ขอให้ท่านเก็บเกี่ยวได้มากมาย”
“ติ๊ง——ฟังก์ชันแชทของดันเจี้ยนนี้เปิดใช้งานแล้ว ช่องโลกและช่องเพื่อนเปิดแล้ว ผู้เล่นทุกท่านสามารถพูดคุยได้ตามสบาย”
เยว่ปู้หว่านถูกส่งมาที่ทางเข้าสวนผลไม้หลากสีสันแห่งหนึ่ง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานเลี่ยนของผลไม้ ไกลออกไปเป็นสวนผลไม้ที่กว้างใหญ่ไพศาล บนยอดไม้ห้อยเต็มไปด้วยผลไม้เรืองแสง ทั้งสีแดง สีเหลือง สีฟ้า สีม่วง ราวกับหลอดไฟสีสันจำนวนนับไม่ถ้วนแขวนอยู่เต็มกิ่งก้าน ตรงหน้าเธอมีชายวัยกลางคนในชุดทำงานยืนอยู่ เหนือหัวมีตัวอักษร “เจ้าของฟาร์ม” สามตัวลอยอยู่ และตามด้วยชื่อของเขา “คาร์โล” ผมหงอกขาวหวีเรียบร้อย สีหน้าอ่อนโยน แต่ดวงตาเฉียบแหลม
เยว่ปู้หว่านเปิดแผงผู้เล่น ช่องโลกถูกข้อความท่วมท้น
“ภารกิจบ้าอะไรนี่? สิบวันเก็บผลไม้หนึ่งพันสองร้อยลูก? ระบบแกเล่นตลกกันรึไง?”
“มีใครหาทีมไหม? คนเดียวไม่รอดแน่!”
“พึ่งเคยเห็นผลไม้วิ่งได้เป็นครั้งแรก เจ๋งดี”
“หิวจังเลย! มีใครใจดีแบ่งของกินให้บ้างไหม?”
“มีรุ่นพี่คนไหนพาน้องสาวไปด้วยไหมคะ? หนูอายุครบ 20 แล้ว ผิวขาวหน้าสวยขายาว อยากหารุ่นพี่ดูแล”
“คนสวย ส่งรูปสวย ๆ มาดูหน่อยสิ”
“มีรุ่นใหญ่คนไหนอยากได้ลูกน้องไหม? สูง 180 มีซิกแพคครับ”