ในห้องอาหาร กลิ่นหอมของอาหารยังไม่จางหาย
เยว่ปู้หว่านกินจนอิ่มหนำสำราญ พิงพนักเก้าอี้ ม่ออู๋วั่งนั่งอยู่หัวโต๊ะ นิ้วเรียวยาวถือถ้วยชา ท่วงท่าสง่างามและสูงศักดิ์
"ท่านประธานม่อ" จู่ๆ เยว่ปู้หว่านก็นึกอะไรขึ้นได้ ล้วงบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋า วางบนโต๊ะ แล้วค่อยๆ ดันไปตรงหน้าม่ออู๋วั่ง ในใจแอบเจ็บนิดๆ ยัง ยังไม่ทันได้อุ่นมือเลย "อันนี้ให้ท่าน"
ม่ออู๋วั่งมองบัตรใบนั้น แล้วมองเธอ เลิกคิ้ว ดวงตารูปดอกท้อแววคำถาม
"ค่าซ่อมรถที่ชน" เยว่ปู้หว่านสีหน้าจริงใจ น้ำเสียงจริงจัง "รถโรลส์-รอยซ์คันที่แล้ว ซ่อมต้องหลายเงินแน่ ในนี้มีหนึ่งล้าน แม้อาจไม่พอ แต่ฉันจะค่อยๆใช้คืน"
เธอเว้นจังหวะ ดวงตาสีดำคู่นั้นมองม่ออู๋วั่ง แววตาจริงใจ ไม่ยอมจำนน แต่ไม่เย่อหยิ่ง
"ท่านไม่ได้ถามฉันทีหลัง แต่ฉันแกล้งทำเป็นไม่มีไม่ได้"
ม่ออู๋วั่งไม่ได้หยิบบัตรใบนั้น เขาพิงพนัก นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆบนโต๊ะ ดวงตารูปดอกท้อมองเธอ เปี่ยมความหมายที่ยากอธิบาย
"หนึ่งล้าน" เขาเอ่ย เสียงทุ้มต่ำ "ให้ผมหมด?"
เยว่ปู้หว่านพยักหน้า "อืม เงินหนึ่งล้านที่ตระกูลซูให้ ฉันไม่คิดเก็บไว้แต่แรก เงินนั่นมาไม่สะอาด เก็บไว้ลวกมือ ไม่สู้เอามาคืนค่าซ่อมรถท่าน"
ม่ออู๋วั่งมองผู้หญิงตรงหน้า เธอนั่งอยู่ตรงนั้น เสื้อแขนกุดลายดอกสีเหลืองอ่อนขับผิวให้ขาวเรืองรอง เปียถักพาดอก สีหน้าจริงจังเหมือนเด็กนักเรียนส่งการบ้าน
หนึ่งล้าน บอกให้ก็ให้ ไม่กะพริบตา เงินจำนวนนี้สำหรับเธอไม่ใช่เล็กน้อย เธออยู่ห้องเดี่ยวในหมู่บ้านกลางเมือง ขี่มอเตอร์ไซค์ไปกลับที่ทำงาน เงินเดือนส่วนใหญ่บริจาคให้สถานสงเคราะห์ แม้แต่เสื้อผ้าดีๆสักชุดก็ไม่ยอมซื้อให้ตัวเอง
แต่เธอยอมเอาเงินหนึ่งล้านนี้ออกมาใช้หนี้
"ค่าซ่อมรถ" ม่ออู๋วั่งเอ่ยปาก น้ำเสียงไม่เร่งรีบ "หักจากเงินเดือนเธอทีหลังได้"
เยว่ปู้หว่านกระพริบตา
มุมปากม่ออู๋วั่งยกขึ้นเล็กน้อย "ไม่ได้บอกว่าจะทำงานให้ผมทั้งชีวิตหรือ"
เยว่ปู้หว่านชะงักไป ครู่เดียวก็นึกออก—วันที่ชนรถ ตัวเองเคยพูดว่า "ท่านประธานม่อ ฉันยอมขายตัวใช้หนี้ให้ท่าน ทำงานให้ท่านทั้งชีวิต"
ปลายหูเธอค่อยๆ แดง
"อันนั้น... ฉันพูดส่งเดชตอนนั้นน่ะ..." เธอบ่นพึมพำเบาๆ