รถบรรทุกของกองทัพแล่นเข้าสู่ลานหลังโรงอาหารฐานที่มั่นทีละคัน แคร่บรรทุกเต็มไปด้วยลังผักที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ หน่อกระเทียม ถั่วฝักยาว แตงกวา เขียวขจีและมีหยดน้ำเกาะพราว ราวกับเพิ่งเก็บมาจากทุ่ง
พลทหารจากหน่วยครัวล้อมเข้ามาดู เมื่อเห็นผักใบเขียวที่ไม่ได้เจอมานาน บางคนถึงกับตาแดง
พลทหารหนุ่มคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่หน้าลังผัก ยื่นมือแตะมัดหน่อกระเทียมเบาๆ เสียงค่อนข้างแหบพร่า "เกือบเดือนแล้วนะที่ไม่ได้เห็นผักใบเขียว กินแต่มันหวาน ข้าว อาหารกระป๋อง ของแห้ง จนเกือบลืมไปแล้วว่าหน่อกระเทียมหน้าตาเป็นไง"
พลทหารรุ่นพี่ที่อยู่ข้างๆ ตบบ่าเขา พลางสูดจมูก "อย่ามัวพูด รีบขนเถอะ"
พลทหารชาวเหอหนานและซานตงหลายคนกำลังขนลังผัก สีหน้าดูแปลกๆ
พลทหารชาวเหอหนานคนหนึ่งกอดมัดหน่อกระเทียมไว้พลางถอนหายใจ "ตอนอยู่บ้านกินหน่อกระเทียมทุกวันจนเบื่อ เห็นแล้วรำคาญ ตอนนี้ดีนะ เห็นหน่อกระเทียมแล้วตาแดง"
พลทหารชาวซานตงอีกคนที่กอดมัดถั่วฝักยาวอยู่เสริม "ใครว่าไม่ใช่ละ ตอนเด็กๆ ผมเบื่อกินถั่วฝักยาวที่สุด มาตอนนี้เห็นแล้วรู้สึกเหมือนเห็นแม่แท้ๆ"
ทุกคนพากันหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะกึกก้องอยู่ในลานหลังโรงอาหารอยู่พักใหญ่ ผักหกแสนชั่ง แบ่งให้กองทัพสี่แสนชั่ง อีกสองแสนชั่งปล่อยให้ประชาชนในฐาน
ข่าวแพร่กระจายไปทั่วฐานอย่างรวดเร็ว บนชั้นวางของซูเปอร์มาร์เก็ตในเขต A มีผักใบเขียวปรากฏขึ้น แม้จะจำกัดการซื้อ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี
จุดจ่ายของในเขต B และ C ก็เริ่มมีผักทยอยมา แต่ละครัวเรือนนำบัตรมารับ
ชาวเขต D ต่อแถวยาวเหยียด อุ้มลูกบ้าง พยุงคนแก่บ้าง เมื่อได้รับผักเล็กๆ หนึ่งกำมือ ก็มีคนร้องไห้ออกมาตรงนั้น
มีคนแอบสืบที่มาของผัก แต่ม่อซือหย่วนจัดการปิดไว้ บอกแค่ว่า "ช่องทางของกองทัพ" สี่คำนี้ทำให้ทุกคนเงียบปาก
เยว่ปู้หว่านยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นสองของคฤหาสน์ตระกูลม่อ ในมือถือคริสตัลระดับสองไว้ พร้อมยกขึ้นส่องกับแสง
ผลึกสีเทากึ่งโปร่งใส มีประกายอ่อนๆ หมุนวนอยู่บนพื้นผิว ตอนนี้เธอมีคริสตัลระดับสองทั้งหมด 21,000 เม็ด รวยเป็นคุณนายชั่วข้ามคืน ช่างน่าชื่นใจนัก
เสียงเครื่องยนต์ดังมาจากด้านล่าง เธอเก็บคริสตัลและเดินลงไปชั้นล่าง