ห้องใต้ดินวิจัยของโรงพยาบาลกลายเป็นซากปรักหักพังท่ามกลางเสียงระเบิด เฉินกั๋วเหลียงยืนอยู่นอกระยะปลอดภัย มองเปลวเพลิงและควันดำที่พุ่งขึ้นฟ้า หัวไหล่ที่เกร็งแน่นในที่สุดก็คลายลง เศษหินและคอนกรีตกระจัดกระจายในรัศมีร้อยเมตร ซี่เหล็กเส้นที่หลงเหลือแทงออกมาจากซากเหมือนโครงกระดูกไหม้เกรียม
"ยืนยันว่าถูกทำลายทั้งหมด ไม่มีสิ่งตกค้าง" ทหารวิ่งมารายงาน
เฉินกั๋วเหลียงพยักหน้า "ถอนกำลัง"
ในเงามืดของซากปรักหักพังที่อยู่ห่างออกไป ชายสองคนในเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มมองฉากนี้ สีหน้าเคร่งขรึม คนตัวสูงหยิบโทรศัพท์ถ่ายรูปไว้สองสามภาพ คนตัวเตี้ยจดบันทึกอย่างรวดเร็วลงสมุด
"สืบดูว่าใครเป็นคนทำ" คนตัวสูงเก็บโทรศัพท์ เสียงกดต่ำมาก "กล้ามาต่อกรกับสภาศักดิ์สิทธิ์ ก็ต้องแบกรับโทสะของเรา"
คนตัวเตี้ยปิดสมุด "จดไว้เรียบร้อยแล้ว กลับไปรายงานเบื้องบน"
ทั้งสองหันหลังหายไปในเงามืดของซากปรักหักพัง ราวกับไม่เคยมา
ขบวนรถแล่นเข้าเมืองหลินเฉิง ตอนฟ้ามืดแล้ว ลมกลางคืนที่ร้อนจัดหอบฝุ่นแห้งพัดเข้ามาทางช่องหน้าต่าง ทำให้คอแห้งผาก รถทหารของเฉินกั๋วเหลียงนำหน้า ตามด้วยรถบ้านป้อมปราการวันสิ้นโลก รถบรรทุกที่เต็มไปด้วยเวชภัณฑ์อีกหลายคันตามท้าย ประตูฐานเปิดออกช้าๆ ตลับลูกปืนของประตูเหล็กส่งเสียงเสียดสีทึบ
ขั้นตอนเข้าเมืองเร็วกว่าครั้งก่อนมาก เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบลงทะเบียนเหลือบมองเยว่ปู้หว่านแวบหนึ่ง แล้วมองรถบ้านที่อยู่ข้างหลังเธออีกครั้ง ไม่ถามอะไรมาก ปล่อยผ่านโดยตรง
เฉินกั๋วเหลียงกระโดดลงจากรถหุ้มเกราะ เดินเร็วๆ เข้ามา "หัวหน้าหน่วยม่อ คราวนี้ต้องขอบคุณกลุ่มวั่งเยว่ของพวกคุณมาก ถ้าไม่มีพวกคุณ พวกเราชุดนี้จะกลับมาได้ไหมยังไม่แน่"
ม่ออู๋วั่งยืนข้างเยว่ปู้หว่าน "ต่างคนต่างได้ตามต้องการ หัวหน้าหน่วยเฉินเกรงใจเกินไปแล้ว"
เฉินกั๋วเหลียงหันไปหาเยว่ปู้หว่านอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงความจริงใจหลายส่วน "สหายเยว่ คุณสนใจเข้าร่วมแผนกเกมของฝ่ายทหารไหม ความสามารถของคุณพวกเราเห็นหมดแล้ว ยิงธนูไม่กี่ดอกฆ่ายักษ์ระดับสี่ได้ เราต้องการบุคลากรอย่างคุณ อัตรากำลัง สวัสดิการ การจัดสรรทรัพยากร คุยกันได้ทั้งนั้น"