ตระกูลอูและตระกูลหลิวมองตากัน แววตาคล้ายมีบางอย่างส่องผ่านไปครู่หนึ่ง
ม่ออู๋วั่ง ผู้สืบทอดคนสำคัญรุ่นต่อไปของตระกูลม่อ แม้จะปลดประจำการไปแล้วก็ยังสามารถดึงเกียรติยศอันยิ่งใหญ่นี้มาให้ตระกูลม่อได้
บางคนในใจเริ่มคิดหาทางแทรกแซงเรื่องนี้ แต่บนใบหน้าไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีแต่เพียงพยักหน้าเห็นด้วย ท่าทางเหมือน "ในเมื่อตระกูลม่อรับประกัน พวกเราก็สบายใจได้"
ในห้องประชุมมีเสียงพึมพำเห็นด้วยดังขึ้นสองสามครั้ง
"ข้อกำหนดของหล่อนคืออะไร?" ทุกคนรู้ดีว่าไม่มีอาหารกลางวันฟรี
ม่อซือหย่วนถ่ายทอดข้อกำหนด นักวิทยาศาสตร์ต้องไปที่ฐานป้อมปราการเพื่อซ่อมแซมและวิจัย เทคโนโลยีที่ได้มาจะแบ่งปันกัน วัสดุซ่อมแซมออกคนละครึ่ง เครื่องจักรที่ซ่อมเสร็จแล้วเป็นของหล่อน และยังต้องจ่ายค่าตอบแทนการวิจัยเพิ่มเติม ไม่ว่าจะเป็นคริสตัล โลหะมีค่า เหรียญดารา เสบียง หรืออาวุธก็ได้
ตัวแทนของตระกูลอูและตระกูลหลิวสีหน้าเริ่มเคร่งเครียดลงเล็กน้อย หากเรื่องนี้สำเร็จ ตระกูลม่อจะได้กดพวกเขาไว้
อูเจิ้นหง หัวหน้าตระกูลอู
รองผู้บัญชาการฐานหลินเฉิง สู้กับม่อซือหย่วนมาครึ่งชีวิต เขานั่งพิงเก้าอี้ นิ้วมือเคาะโต๊ะสองครั้ง น้ำเสียงไม่เร่งรีบ: "ของจริงหรือปลอมยังไม่รู้เลย ถ้าเป็นกับดักล่อนักวิทยาศาสตร์ของเราไปจัดการหมดจะทำยังไง?"
หลิวปิ่งจง หัวหน้าตระกูลหลิว อายุ 50 ปี ยังคงกระปรี้กระเปร่า: "ผมเห็นด้วยกับความกังวลของผู้บัญชาการอู ชีวิตของนักวิทยาศาสตร์มีค่ายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ของอยู่ที่ฐานป้อมปราการของพวกคุณ นักวิทยาศาสตร์ก็ต้องส่งไปด้วย ถ้าเกิดอะไรขึ้นกลางทาง ใครจะรับผิดชอบ? ตระกูลม่อของพวกคุณรับประกันได้หรือเปล่า?"
"แล้วเรื่องค่าตอบแทนการวิจัย เครื่องจักรที่ซ่อมเสร็จเป็นของหล่อน เทคโนโลยีก็แบ่งปัน แล้วเรายังต้องจ่ายค่าตอบแทนอีก? การค้าครั้งนี้ นับยังไงก็เห็นว่าเธอได้ส่วนแบ่งมากที่สุด เราออกแรงออกทรัพย์ออกเงิน แล้วได้อะไร? ก็แค่เทคโนโลยีที่แบ่งปัน?"
ม่อซือหย่วนยืดตัวตรงขึ้น วางมือสิบนิ้วประสานกันบนโต๊ะ สายตากวาดจากใบหน้าอูเจิ้นหงไปยังหลิวปิ่งจง น้ำเสียงไม่สูงไม่ต่ำ แต่ทุกคำพูดหนักแน่นมั่นคง