เยว่ปู้หว่านกำลังดูแบบร่างหนังสือออกแบบอาวุธหลายเล่มที่ม่ออู๋วั่งให้มา จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ของกู้เนี่ยนเนี่ยน เธอรับสาย น้ำเสียงเผลอส่อรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว: "ฮัลโหล?"
"พี่เยว่! ไม่เจอกันนานเลย! ฉันคิดถึงพี่มาก!" เสียงของกู้เนี่ยนเนี่ยนดังออกมาจากลำโพง พร้อมพลังความมีชีวิตชีวาที่คุ้นเคย: "พี่มาที่ฐานหลินเฉิงก็ไม่มาหาฉันเลย หรือว่าลืมฉันไปแล้ว!"
เยว่ปู้หว่านหัวเราะ: "ช่วงนี้ยุ่งๆ เอง เธอเป็นยังไงบ้าง? ได้ยินว่าเธอเข้าเกมสวรรค์เลือกด้วย?"
"อย่าเพิ่งพูดเลย รอบแรกเกือบกลับมาไม่ได้ โชคดีที่เจอพี่ทีหนานกับพี่ฉือโถวสองคนนั้น ไม่งั้นฉันอาจจะตายอยู่ในนั้นไปแล้ว" น้ำเสียงของกู้เนี่ยนเนี่ยนเกินจริง แต่เยว่ปู้หว่านได้ยินความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ใต้ความเกินจริงนั้น
"รอบสองไปเอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง โชคดีที่ฉันเอาอาหารติดไปด้วย ไม่งั้นคงอดตายอยู่ในนั้นแน่ๆ น่ากลัวมากจริงๆ"
เยว่ปู้หว่านพิงพนักเก้าอี้: "ตอนนี้ออกมาได้ก็ดีแล้ว"
"ออกมาได้ก็จริง แต่—พี่เยว่ ฉันจะเล่าเรื่องหนึ่งให้ฟัง" เสียงของกู้เนี่ยนเนี่ยนเบาลง: "ไป๋รั่วเซิงคนนั้น ชอบหาโอกาสมาหาพี่ชายฉัน ต่อหน้าอย่างหนึ่ง ลับหลังอย่างหนึ่ง พี่ชายฉันไม่อยู่ เธอก็ทำหน้านี้ใส่ฉัน น่ารำคาญจะตาย ฉันบอกพี่ชายแล้ว เขาก็ไม่เชื่อ" น้ำเสียงของเธอเผยความผิดหวังและน้อยใจออกมาเล็กน้อย