ทางกลับบ้านพักแผ่นสำเร็จรูปมีช่วงหนึ่งต้องอ้อมผ่านชายเลน เยว่ปู้หว่านเหยียบกอหญ้าเป็นจังหวะกระโดดไปเรื่อย ๆ ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากข้างหน้า ไม่ใช่ร้องไห้โฮ แต่เป็นเสียงสะอื้นที่กดไว้ต่ำ ๆ ขาดเป็นห้วง ๆ
เธอชะลอฝีเท้า เดินอ้อมกออ้อ เห็นคนสองคน เด็กสาวอายุราวสิบห้าสิบหก ตัวเต็มไปด้วยเลือด นั่งอยู่บนพื้น ในอ้อมแขนกอดเด็กหนุ่มไว้ เด็กหนุ่มหน้าซีดเป็นสีคล้ำ ริมฝีปากบวมจนออกม่วง ตาปิด หายใจแผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็น ในมือเด็กสาวถือมีดฟันเล่มหนึ่ง คมมีดบิ่น ตัวมีดเต็มไปด้วยเลือดสีดำ รอบ ๆ เต็มไปด้วยชิ้นส่วนซากงูตาย และศพผู้เล่นอีกหลายศพ
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองเยว่ปู้หว่าน ขอบตาแดงก่ำเหมือนตากระต่าย บนหน้ายังมีคราบน้ำตาที่ไม่ทันแห้ง เธอขยับตัวป้องน้องชายไว้ข้างหลังตามสัญชาตญาณ กำมีดแน่น เสื้อผ้าเดิมของเธอขาดวิ่นไม่เหลือดีแล้ว ที่ใส่อยู่คือเสื้อฮู้ดสีเทาที่ดึงมาจากศพคนอื่น ตัวใหญ่ไปหลายไซส์ ปลายแขนพับขึ้นหลายตลบ เด็กหนุ่มใส่เสื้อผ้าคล้ายกัน ขากางเกงยาวเกินไป ลากเปียกโชกไปกับพื้นโคลน สองคนหน้ามีแต่โคลนกับเลือด มองไม่ออกว่าหน้าตาเดิมเป็นยังไง
เยว่ปู้หว่านยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว ไม่ได้พูดอะไร สองคนนี้เธอเคยเห็น ก็คือสองพี่น้องที่ถูกดักแย่งมีดตั้งแต่วันแรกที่เพิ่งเข้ามาในเกม ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่
ริมฝีปากของเด็กสาวสั่นระริก ในแววตามีทั้งความสิ้นหวัง ความระแวดระวัง และยังมีประกายของการดิ้นรนเอาชีวิตรอด เธอมองเยว่ปู้หว่านที่สวมชุดป้องกันมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า กับใบหน้าที่งดงามตระการตาหลังหน้ากากใส เธอเคยเห็นนาง ตอนหาดลงทะเบียนวันแรกของเกม นิ้วที่จับด้ามมีดกำแล้วคลาย คลายแล้วกำ ก้มลงมองน้องชายในอ้อมแขนที่หมดสติไม่รู้สึกตัว แล้วมองเยว่ปู้หว่านอีกครั้ง
“คุณมียาแก้พิษงูไหม? ขอร้องล่ะ ช่วยน้องชายฉันที” เสียงของเธอแหบแห้ง มีเสียงสะอื้นแห้งผาก ในตาเต็มไปด้วยคำอ้อนวอน ทั้งที่รู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ยังไม่อยากทิ้งโอกาสขอความช่วยเหลือครั้งนี้
“ฉันช่วยน้องชายเธอได้แน่นอน เธอจะให้อะไรฉันล่ะ?” นางไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ยกเว้นเรื่องผลประโยชน์