ขบวนรถแล่นตะกุกตะกักไปบนพื้นถนนยางมะตอยที่แตกร้าว ลมร้อนจัดพัดพาฝุ่นแห้งผากแทรกเข้ามาทางช่องหน้าต่าง เสียงครืนครันดังมาจากระยะไกล ไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง แต่เป็นเสียงตึกถล่ม เฉินกั๋วเหลียงโผล่หัวออกมาจากรถหุ้มเกราะ ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นส่อง สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
“พบซอมบี้ยักษ์ในเขตชุมชนข้างหน้า สองตัวสูงประมาณสิบห้าเมตร หนึ่งตัวสูงสิบเมตร กำลังทำลายอาคาร มีคนติดอยู่ข้างใน”
อูเคอเจียงโผล่หัวออกมาจากเบาะข้างคนขับ มองไปทางที่กล้องส่องทางไกลส่งสัญญาณ คิ้วขมวดเข้าหากัน เขาไม่อยากเสียเวลาที่นี่ เสบียงในโกดังอุปกรณ์การแพทย์คือภารกิจหลัก การช่วยคนเป็นเรื่องรอง ช่วยได้ก็ช่วย ช่วยไม่ได้ก็อย่าให้เสียงาน แต่เขาพูดออกไปไม่ได้ ใบหน้าฉาบไว้ด้วยความหนักใจพอเหมาะพอดี ผลักประตูรถลงไป
ซูจิ่นซิ่วนั่งอยู่เบาะหลัง ได้ยินคำพูดของเฉินกั๋วเหลียง คิ้วขมวดเล็กน้อย จะไปยุ่งเรื่องของคนอื่นทำไม ตรงไปเอาเสบียงที่โกดังอุปกรณ์การแพทย์ไม่ได้หรือไง ช่วยคนพวกนั้นมีประโยชน์อะไร จะทำผลงานให้นางได้หรือ จะให้คริสตัลนางได้หรือ นางลดสายตาลง กลืนคำพูดที่เกือบหลุดจากปากกลับลงไป ใบหน้าเปลี่ยนกลับเป็นสีหน้ากังวลอีกครั้ง แล้วลงจากรถตามไป
เฉินกั๋วเหลียงออกคำสั่งแล้ว “หน่วยหนึ่ง ยิงปืนใหญ่คุ้มกัน เบี่ยงเบนความสนใจซอมบี้ยักษ์ หน่วยสอง รถบรรทุกเข้าประชิด อพยพประชาชนที่ติดอยู่ เร็วเข้า!”
เสียงปืนใหญ่ระเบิดกัมปนาท จรวดลากหางเพลิงสีขาวพุ่งเข้าใส่ซอมบี้ยักษ์สูงสิบห้าเมตรสองตัวนั้น เปลวไฟระเบิดบนผิวหนังสีขาวอมเทา ซอมบี้ทั้งสองหันกลับมาพร้อมกัน ลูกตาสีแดงเข้มจับจ้องยานพาหนะทางทหารที่ราวกับมดปลวกด้านล่าง แล้วก้าวเท้ายาว ๆ ไล่ตามไป พื้นดินสั่นสะเทือน ทุกย่างก้าวทำให้พื้นถนนยางมะตอยระเบิดเป็นรอยร้าววงแล้ววงเล่า
ยังมีซอมบี้ยักษ์สูงสิบเมตรอีกตัวที่ไม่ขยับ
มันยืนอยู่หน้าตึกคนจนหลังหนึ่ง ก้มตัวลง มือข้างหนึ่งเกาะขอบหน้าต่างชั้นหก มืออีกข้างยื่นเข้าไปในช่องหน้าต่าง ควานหาอะไรบางอย่าง ด้านในมีเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก เสียงเด็กร้องไห้ผสมเสียงผู้ใหญ่ตะโกนโหวกเหวก ลอดออกมาจากช่องหน้าต่างที่แตก